Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Anarchist Core BACK TO THE STREETS, email: dromous@revolution.gr

ΚΥΚΛΟΦΟΡEI το φύλλο 154 της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Posted by dromous στο 11/11/2015

Από την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2015, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας καθώς και στους χώρους διάθεσης του ημερήσιου και περιοδικού τύπου, στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.

DIADROMH 154.indd

Ακολουθεί το προλογικό σημείωμα, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

Είναι προφανώς δύσκολο, τη «στιγμή» που οι εικόνες από τις σωρούς πνιγμένων παιδιών, κυρίως από την Συρία, πρωτοστατούν έξαφνα στην κυρίαρχη ειδησεογραφία να παραμερισθεί η συναισθηματική προσέγγιση του προσφυγικού «προβλήματος», στην οποία συντεταγμένα οδηγείται πλήθος ανθρώπων. Η συστηματική απαξία στην ανθρώπινη ζωή ξαφνικά δίνει την θέση της σε μια όψιμη «ευαισθησία» για τους ευάλωτους προσφυγικούς πληθυσμούς, που σαν ένα ορμητικό ποτάμι, κατακλύζουν τον ευρωπαϊκό χώρο.

Τα ευρωπαϊκά κράτη εμφανίζονται αιφνιδιασμένα και δήθεν διχασμένα ανάμεσα στους «σκληρούς», που ετοιμάζονται να κτίσουν φράκτες για τους «παρείσακτους» εισβολείς, και σε εκείνους που υπερασπίζονται τα περίφημα ευρωπαϊκά ιδεώδη, προοδευτικούς πολιτικούς τύπου Τσίπρα ή Ολάντ. Εδώ βέβαια, η αριστερή υποκρισία ξεπερνάει, όπως συνήθως, κάθε φαντασία. Η «δεύτερη φορά αριστερά» κυβέρνηση, που υποδέχθηκε μετά βαΐων και κλάδων τον γάλλο πρόεδρο, υπουργούς και εκπροσώπους επιχειρηματικών συμφερόντων, «ξέχασε», –στην φούρια της να κάνει ατελείωτους τεμενάδες στα εκ Παρισίων αφεντικά–, τον καίριο ρόλο, που έπαιξε το γαλλικό κράτος στην καταστροφή της Συρίας, την ευθύνη του για τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες και τα εκατομμύρια πρόσφυγες. Η γεμάτη συμπονετικά λόγια για τους πρόσφυγες αριστερά, όχι μόνο υποκλίθηκε για μιαν ακόμη φορά σε έναν από τους κύριους υπεύθυνους μιας ακόμη ανθρωπιστικής «κρίσης», όπως αρέσκεται να αποκαλεί παρόμοιες καταστάσεις, αλλά έσπευσε να ανταλλάξει την πλήρη κάλυψη και αποδοχή των εγκλημάτων του γαλλικού εν προκειμένω κράτους με ορισμένα ψυχία πολιτικής αναγνώρισης και στήριξης.

Η υποκρισία δεν είναι απλά ένα αναπόσπαστο στοιχείο της πολιτικής είναι κάτι πολύ χειρότερο. Οι εξουσιαστές μπορούν και επιβάλλονται υποκρινόμενοι, γιατί έχουν την άνεση να το κάνουν λόγω της σιωπής και της αποδοχής που βρίσκουν από ένα μεγάλο μέρος του κοινωνικού χώρου. Και αυτό δεν μπορεί παρά να συμβαίνει, όταν –και μόνον όταν– η αριστερή διακυβέρνηση εξασφαλίζει ουσιαστικά την συναίνεση των πάσης φύσεως κινηματιών μέσω της αποδοχής της πολιτικής (και ιδεολογικής) εκπροσώπησής τους. Όλα αυτά βέβαια καλύπτονται με συνοπτικές πολιτικές διαδικασίες και πίσω από νεφελώδη συνθήματα του τύπου «είμαστε όλοι μετανάστες» και «πρόσφυγες καλώς ήλθατε», ενώ την ίδια ώρα η «δεύτερη φορά αριστερά» κυβέρνηση δηλώνει ξετσίπωτα ότι συμφώνησε να μετατρέψει τον ελλαδικό χώρο σε ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης, όχι φυσικά για 50.000 πρόσφυγες, αλλά για εκατοντάδες χιλιάδες, που το μόνο που επιθυμούν είναι να διασχίσουν την χώρα στον δρόμο τους για την βόρεια Ευρώπη. Η αριστερά δεν αποτελεί ένα απλό ιδεολογικό δεκανίκι για τους σχεδιασμούς της παγκοσμιοποιημένης κυριαρχίας, αλλά την ατμομηχανή που οδηγεί ταχύτερα τα βαγόνια στον προορισμό τους. Είναι η ατμομηχανή που στον ελλαδικό χώρο καταστρέφει στο οικονομικό και κοινωνικό πεδίο –και με την πλέον απροσχημάτιστη ωμότητα– ό,τι είχε αφήσει όρθιο η προηγούμενη εξουσιαστική διαχείριση.

Το προσφυγικό ζήτημα, εξ άλλου, δεν αποτελεί, όπως δήθεν καμώνονται τα αριστερά σαΐνια, παράπλευρη απώλεια σ’ ένα πόλεμο ή σε μια παγκόσμιου ενδιαφέροντος και συμμετοχής σύρραξη, αλλά επίσης και ζητούμενο. Οι πρόσφυγες δεν αποτελούν κάποιου είδους επαναστατικό υποκείμενο, δεν αποτελούν μια ομοιογενή πληθυσμιακά ομάδα, αλλά έναν «πληθυσμό», που του επιβάλλεται η βίαιη μετακίνηση και μάλιστα σε ορισμένο χρόνο και προς ορισμένους τόπους.

Η πρόσφατη προσφυγική «κρίση», όσον αφορά τον ελλαδικό χώρο, αποδεικνύει ότι οι εξάρσεις ρατσισμού ή αντιρατσισμού είναι εύκολο να ελεγχθούν ή να πυροδοτηθούν κατά αριστερή ή άλλη πολιτική βούληση. Όπως επίσης αποδεικνύεται η γύμνια της ανθρωπιστικής κινηματικής προσέγγισης, όταν οι αριθμοί διογκώνονται σε τέτοιο βαθμό, αφού δεν βρίσκει απλά τα όριά της, αλλά μένει ακόμη και ιδεολογικά μετέωρη. Λόγου χάρη τα κινηματικά αιτήματα για «ανοικτά» σύνορα, από μόνα τους όχι μόνο δεν αποτελούν απελευθερωτικά προτάγματα, αλλά φαίνεται ενίοτε να συντάσσονται με τις στοχεύσεις ορισμένων σημαντικών παγκόσμιων «παικτών», που επιθυμούν «ελεύθερες» διελεύσεις προσφυγικών «ροών» προς συγκεκριμένες γεωγραφικές κατευθύνσεις. Οι λόγοι είναι πολλοί και όχι άγνωστοι.

Στην προκειμένη περίπτωση ο ξεριζωμός εκατομμυρίων ανθρώπων δεν είναι ένα αυτόνομο φαινόμενο, μια ουδέτερη κίνηση, που επιβάλλεται από τους κυρίαρχους για να περάσουν την ώρα τους ή επειδή έχουν σαδιστικές τάσεις. Είναι μέρος της συγκεκριμένης φάσης της ενοποιούμενης παγκοσμίως κυριαρχίας, πηγάζει από τον φλεγόμενο χώρο της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, όπου κυριολεκτικά ορίζεται η περίφημη Νέα Παγκόσμια Τάξη. Στοιχείο της παραμένει ο διαμελισμός και η αποσύνθεση του «παλαιού κόσμου» και η κατασκευή πολλαπλών σημείων «μηδέν», όπου η ιστορία και η κουλτούρα ολόκληρων πληθυσμών που βρίσκονταν σε αλληλεπίδραση παρ’ όλη την πρωθύστερη στυγνή κυριαρχική επιβολή, γίνονται σκόνη, με την προκάλυψη των «παραφρόνων» του ISIS.

Εκατομμύρια πρόσφυγες γίνονται δεκτοί με την προοπτική της πλήρους ενσωμάτωσης σύμφωνα και με τις προτροπές της Μέρκελ, και άλλοι τόσοι θα χαρακτηριστούν «παρείσακτοι» και θα διωχθούν σαν τέτοιοι. Τέλος, αποδείχθηκε για μιαν ακόμη φορά πως η πραγματικότητα της κοινωνικής αλληλεγγύης ξεπερνά κατά πολύ τα κινηματικά στερεότυπά και προπάντων είναι ειλικρινά ανιδιοτελής, μ’ ό,τι αυτό συνεπάγεται…

Νοέμβριος 2015

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: