Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Anarchist Core BACK TO THE STREETS, email: dromous@revolution.gr

ΕΚΛΟΓΕΣ: Ο δρόμος προς ένα «ισορροπημένο» πολυκομματισμό και τα γαϊδουράγκαθα της αποχής…

Posted by dromous στο 22/05/2015

isorropimenos polykommatismosΠριν από δύο χρόνια τον Απρίλιο του 2012 λίγους μήνες πριν από τις διπλές εθνικές εκλογές επισημαίναμε ότι η περιβόητη «πιστοποιημένη κατάρρευση» του πολιτικού συστήματος εμφανίζεται ως μια σημαντική «παθογένεια», η «γιατριά» της οποίας δικαιολογεί την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, που έχει επιβληθεί ως αναγκαία, αλλά και διαρκής συνθήκη και μάλιστα με ορίζοντα πολλών δεκαετιών, λόγω της «χρεωκοπίας», της διεθνούς επιτήρησης ή της «απώλειας της εθνικής κυριαρχίας».

Τότε είχαμε, επίσης, τονίσει ότι τα κόμματα της αριστεράς αποτελούν, εδώ και δεκαετίες, αναπόσπαστο μέρος του πολιτικού συστήματος, πραγματικά σωσίβια στις κρίσιμες στιγμές και είχαμε εξηγήσει, γιατί το πολιτικό σύστημα δεν ταυτίζεται με τον δικομματισμό, την εναλλαγή δηλαδή στην εξουσία των δύο μεγάλων κομμάτων.

Εξηγούσαμε μάλιστα ότι κάτι τέτοιο, μπορεί να ισχυρίζεται υποκριτικά μόνο κάποιος, που θέλει να εξαφανίσει την συνεισφορά της αριστεράς εκτός των άλλων στην εμπέδωση της κυρίαρχης ιδεολογίας, όχι μόνο μέσω της κατοχύρωσης των πολιτικών δικαιωμάτων, αλλά και της ενίσχυσης και της αναπαραγωγής των ποικίλων μηχανισμών κοινωνικής κινητικότητας.

Αμέσως μετά την πρώτη εκλογική διαδικασία γράφαμε επίσης, ότι «οι κατ’ εξοχήν εντεταλμένοι της κυριαρχίας (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) θα συνεχίσουν το έργο τους συνεπικουρούμενοι από τους υπόλοιπους, που «ατύχησαν» στην εκλογική «αναμέτρηση» και οι οποίοι θα παίξουν το χαρτί της «αντιπολίτευσης», που στην πραγματικότητα είναι αυτό της συμπολίτευσης με την κυριαρχία, αφού θα κάνουν τα πάντα να προσαρμόσουν τον κόσμο στα μέτρα που αποσκοπούν στους στόχους της, που είναι η χειροτέρευση των συνθηκών σκλαβιάς».

Δύο χρόνια, λοιπόν, αργότερα οδεύουμε αυτή την φορά σε τριπλές εκλογές (δημοτικές, περιφερειακές, ευρωεκλογές).

Τί μας λένε όλα τα κόμματα, ανεξαιρέτως, με τον τρόπο τους;

Ότι η πολιτική αστάθεια είναι ανεπιθύμητη, ότι ο πολυκομματισμός μπορεί να σταθεροποιήσει το πολιτικό σκηνικό εφ’ όσον συμφωνηθούν οι όροι που θα γίνει αυτό. Τί χαρακτηρίζουν ως πολιτική ρευστότητα; Μα τίποτα άλλο παρά την συνεχιζόμενη διαδικασία μετασχηματισμού των πάλαι ποτέ μεγάλων κομμάτων, και την συγκατοίκησή τους με τα λεγόμενα «μικρά» κόμματα που, είτε υπήρχαν, είτε κατασκευάστηκαν ελέω «κρίσης». Το παραμύθι, λοιπόν, των δύο μεγάλων «διεφθαρμένων» κομμάτων είναι βολικό για την συνέχεια και την ανασυγκρότηση «μικρών» και «μεγάλων» μέσω της συμμετοχής τους σ’ ένα «ισορροπημένο πολυκομματικό» πολιτικό σύστημα.

Είναι γεγονός ότι η επικείμενη τριπλή εκλογική διαδικασία (για πρώτη φορά, από το 1981, οι Ευρωεκλογές διεξάγονται ταυτόχρονα με τις δημοτικές και τις περιφερειακές εκλογές) θα εξελιχθεί σε μια ευρύτερη περίοδο, όπου η κοινωνική ειρήνη εμπεδώθηκε έστω δια πυρός και σιδήρου (βλ. συγκρουσιακές αντιμνημονιακές κινητοποιήσεις που έληξαν το Φλεβάρη του 2012). Το γεγονός αυτό επιτάχυνε τις διαδικασίες σύγκλισης μνημονιακών-αντιμνημονιακών πολιτικών δυνάμεων.

Τα προβλήματα τους, όμως, δεν είναι λυμένα. Κάθε άλλο.

Ένα σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων απέχει συστηματικά από τις εκλογές, ο βαθμός κινητοποίησης των ψηφοφόρων είναι πλέον ουσιαστικά, είτε αναιμικός, είτε ανύπαρκτος, όπως και η κομματική ταύτιση του μεγαλύτερου τμήματος τους, παρ’ ότι ο συγκεκριμένος παράγοντας δεν καθορίζει με αποκλειστικό τρόπο την έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος.

Ειδικοί επιστήμονες και εκλογικοί αναλυτές εξηγούν με ανησυχία ότι «έχει αποδειχθεί το γεγονός ότι, η παρακμή και η αντικατάσταση των επιστημονικών ρευμάτων ανάλυσης των εκλογών επερχόταν, όταν οι ιδεολογικές, οι κοινωνικές και οι ταξικές τάσεις μιας κοινωνίας εξελίσσονταν και μεταλλάσσονταν με αποτέλεσμα τα παλαιά εργαλεία να μην έχουν την δυνατότητα πλέον να εξηγήσουν τη διαδικασία λήψης της πολιτικής απόφασης» (Γ. Μαυρής).

Με άλλα λόγια οι «μάγοι» των εκλογικών προβλέψεων αυτή την φορά σηκώνουν τα χέρια ψηλά χαρακτηρίζοντας τις επικείμενες εκλογές ως εκλογές αποστοίχησης, που οδηγούν στην πλήρη αλλαγή και διαφοροποίηση των κομματικών ταυτίσεων, εκλογές που διέπονται από μια αυξανόμενη πολιτική και ιδεολογική σύγχυση, η οποία επέρχεται εξ αιτίας μιας σοβαρής πολιτικής, κοινωνικής ή οικονομικής συγκυρίας.

Σ’ όλα αυτά προσθέτουν την δυσκολία στην ανάδειξη νέων υποψηφίων, αλλά και στην υπέρβαση μιας ραγδαίας απαξίωσης για σημαντικά κοινωνικά τμήματα, όχι μόνο των ευρωεκλογών, αλλά και των τοπικών εκλογών (βλ. συρρίκνωση του αριθμού των δήμων από 6.000 περιορίσθηκαν με το σχέδιο «Καποδίστριας» σε περίπου 1.000 και τώρα με τον «Καλλικράτη» σε 325, με αποτέλεσμα την συνεχή απομάκρυνση και αποξένωση πλήθους ανθρώπων από τον νέο θεσμό, που θεωρούν ότι έβλαψε τις τοπικές κοινωνίες και επομένως και από την εκλογική διαδικασία).

Να σημειώσουμε εδώ σχετικά με τις ευρωεκλογές ότι το 2004 η πανευρωπαϊκή συμμετοχή περιορίσθηκε στο 45,5% και στις τελευταίες του 2009, μόλις στο 43%. Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης, ότι στον ελλαδικό χώρο οι προηγούμενες Ευρωεκλογές του 2009 (δηλαδή προ της επιβολής των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων), σηματοδότησαν την μεγαλύτερη κατάρρευση της συμμετοχής μεταπολιτευτικά, με το εκλογικό σώμα να περιορίζεται σε μόλις 5.261.000 ψηφίσαντες.

Δεν είναι λοιπόν δύσκολο να κατανοήσουμε, γιατί γερμανοί αξιωματούχοι με κάθε τρόπο κηρύττουν τη λήξη του «ελληνικού επεισοδίου».

Οι πρόσφατες προεκλογικές επισκέψεις της ίδιας της Μέρκελ, αλλά και του γερμανού υπουργού οικονομικών με αφορμή την συνάντηση των ευρωπαίων υπουργών οικονομικών στα πλαίσια του Ecofin, και οι δηλώσεις ξεκάθαρης στήριξής τους κινούνται σ’ αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση. Η προγραμματισμένη και συμφωνημένη «έξοδος» στις αγορές έρχεται να πείσει τους ιθαγενείς προεκλογικά ότι μια πτωχευμένη χώρα αποτελεί ταυτόχρονα ασφαλές καταφύγιο για τους διεθνείς κερδοσκόπους.

«Είμαι πεπεισμένος ότι ο πρωθυπουργός Σαμαράς και ο υπουργός Οικονομικών Στουρνάρας αποδίδουν και φέρνουν αποτελέσματα και ελπίζω ότι ο κ. Σαμαράς θα συνεχίσει να πείθει την πλειοψηφία των Ελλήνων ότι αυτός είναι ο σωστός και ο καλύτερος δρόμος για την Ελλάδα», δήλωσε ο Γερμανός υπουργός οικονομικών Β. Σόιμπλε λίγο πριν αναχωρήσει στις 18 Απριλίου από την Ουάσιγκτον, όπου συμμετείχε στην εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Είναι προφανές ότι η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, ο Σαμαράς όπως και πλήθος επικοινωνιολόγων θεωρούν ότι η σύγχρονη κοινωνία, συνεπώς και η πολιτική, καθορίζεται και υπόκειται σε αλλαγές δια μέσω της τριβής και της αλληλεξάρτησής της με την επικοινωνία. Με άλλα λόγια ορίζουν ως κοινωνία, όχι μόνο ένα δίκτυο πολιτικών και οικονομικών διευθετήσεων, αλλά και μία διαδικασία μάθησης και επικοινωνίας. Έτσι η επικοινωνία συνιστά μια πολιτική διαδικασία και εντάσσεται στο πεδίο της πολιτικής, καθώς παρέχει δυνατότητες πληροφόρησης, πειθούς και χειραγώγησης.

Δεν είναι όμως οι μόνοι. Ή τέλος πάντων δεν θα τους άφηνε να νιώσουν μοναξιά ο τρομερός Κουτσούμπας και το κόμμα του «λαού».

Αν ξαναδιαβάσουμε με λίγο μεγαλύτερη προσοχή λόγου χάρη τις πρόσφατες δηλώσεις του γ.γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, με αφορμή την τελευταία απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια, θα δούμε να αποτυπώνεται με κάθε ακρίβεια η συνήθης πράγματι υποδειγματική συναινετική «δράση» του:

«Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, ο λαός μας δεν πρέπει να παρασυρθούν από τους πανηγυρισμούς για έξοδο στις αγορές, δεν πρέπει να παρασυρθούν από την όποια πιθανή μικρή ανάκαμψη ακολουθήσει στη συνέχεια, αφού όλα αυτά θα πατήσουν πάνω σε σωρεία αντεργατικών – αντιλαϊκών νόμων, θα πατήσουν πάνω στη μόνιμη εποπτεία της ΕΕ, στα μνημόνια διαρκείας. Μόνη ρεαλιστική απάντηση σήμερα είναι: Λαϊκή ενότητα, συμμαχία, αγώνας, ισχυρό το ΚΚΕ παντού, γιατί δύναμη και ελπίδα είναι του λαού». Τί μας λέει εδώ ο φωστήρας των λαϊκών αγώνων; Ότι το ψοφίμι (δηλαδή το ΚΚΕ) έχει παραβρωμίσει, αλλά όλοι μας πρέπει να πειστούμε για το αντίθετο. Κατ’ αρχήν αναγνωρίζει με σαφήνεια ως θετικό γεγονός την «έξοδο» στις αγορές, αναγνωρίζει «την όποια πιθανή μικρή ανάκαμψη», δήθεν, θα «ακολουθήσει στην συνέχεια», σπεύδοντας να επιβεβαιώσει την κυβερνητική προπαγάνδα, την οποία αναπαράγουν με φειδώ ακόμη και τα πλέον γνωστά φερέφωνά της.

Γράφει χαρακτηριστικά ο Α. Παπαχελάς στις 13 Απριλίου στην Καθημερινή για τον τρόπο που κινούνται οι «αγορές»: «Μας ξέρουν πολύ καλύτερα και είναι απολύτως υποψιασμένοι για τα πλέον καταστροφικά σενάρια. Βλέπουν ότι η οικονομία έχει πιάσει «πάτο» και πως ο κίνδυνος να μας εγκαταλείψουν οι εταίροι μας είναι εξαιρετικά απομακρυσμένος. Με άλλα λόγια θεωρούν πως ότι και να κάνουμε εμείς εδώ, όσο αυτοκαταστροφικοί και να γίνουμε, υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας και γι’ αυτούς και –το κυριότερο– για τη χώρα».

Ακόμα πιο επιφυλακτικός με τα πανηγύρια εμφανίζεται ο Π. Μανδραβέλης αρθρογραφώντας στην ίδια εφημερίδα VOTE-HEREτην ίδια ημερομηνία: «Αυτό που οφείλουμε να καταλάβουμε είναι ότι και οι αγορές κρατικών ομολόγων είναι –όπως όλες οι αγορές– δισυπόστατες. Εκτός από την ζήτηση, υπάρχει και η προσφορά. Κι αυτόν τον καιρό υπάρχει μεγάλη ρευστότητα παγκοσμίως που κάνει τα κρατικά ομόλογα πιο ελκυστικά. Συνεπώς πρέπει να φέρουμε… «στα κυβικά της» τη μεγάλη επιτυχία να βγούμε μετά τέσσερα χρόνια στις αγορές. Δεν πρέπει να απαξιώσουμε το άνοιγμα που επέτυχε η κυβέρνηση ανοίγοντας ένα ρυάκι στο μεγάλο ποτάμι του χρήματος που κυκλοφορεί στις διεθνείς αγορές. Αλλά δεν πρέπει και να υπερβάλλουμε. Το βασικό στοίχημα που είναι η παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας παραμένει μπροστά μας». Πουθενά η οποιαδήποτε νύξη για «ανάκαμψη», μικρή ή μεγάλη, αντίθετα στην συνέχεια του άρθρου επισημαίνεται η είδηση περί μείωσης για πέμπτο συνεχή μήνα των εξαγωγών.

Ας δούμε όμως τι λέει για το ίδιο θέμα με άρθρο του στο Βήμα (Το Αίνιγμα των αγορών) επίσης στις 13 Απριλίου, ο -πανάξια προσληφθείς ως λογογράφος του Τσίπρα- διευθυντής του Βήμα Μαγκαζίνο, δημοσιογράφος Παύλος Παπαδόπουλος, ο οποίος αφού πρώτα εκθειάζει ως επιτυχία της κυβέρνησης την «επιστροφή στις αγορές», καθώς «μεταδίδει μήνυμα ασφάλειας και αισιοδοξίας που επηρεάζει θετικά τις οικονομικές προσδοκίες», στην συνέχεια συστήνει «να περιορίσουμε τον ενθουσιασμό μας». Γιατί; Εκτός των άλλων «η επιστροφή στις αγορές εντάχθηκε στους προεκλογικούς σχεδιασμούς της καγκελαρίου Μέρκελ, που θέλει να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση στους ψηφοφόρους της ότι η Αθήνα δεν θα χρειαστεί νέο δανεισμό ή νέα διαγραφή χρέους. Το πρόβλημα, όμως είναι ότι παρά την μεγαλύτερη διαγραφή χρέους στην ιστορία (PSI) το δημόσιο χρέος του 2014 είναι ίσο με το χρέος του 2010 (περίπου 320 δισεκατομμύρια ευρώ). Το «τέρας» αναγεννάται ανενόχλητο!».

Ο Κουτσούμπας, λοιπόν, με τον τρόπο του στηρίζει περισσότερο από τον ίδιο τον διευθυντή της Καθημερινής (Παπαχελά), περισσότερο από τον προαναφερόμενο «σκληρό» φιλομνημονιακό αρθρογράφο (Μανδραβέλη), αλλά και τον λογογράφο του Τσίπρα τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς. Ο καθένας καταλαβαίνει ότι όταν το ΚΚΕ δέχεται, αναγνωρίζει την «όποια πιθανή μικρή ανάκαμψη ακολουθήσει», κάνοντας δήθεν σκληρή αντιπολίτευση, ουσιαστικά υπονοεί ότι η «ανάκαμψη» θα είναι μεγαλύτερη, άρα «ο λαός, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι», θα πρέπει να κάνουν υπομονή και το πολύ πολύ να τραγουδούν χαρούμενοι που και που ρυθμικά: «ισχυρό το ΚΚΕ παντού, γιατί δύναμη και ελπίδα είναι του λαού».

Μιλήσαμε στην αρχή για την ολοένα και μεγαλύτερη σύγκλιση μνημονιακών και αντι-μνημονιακών δυνάμεων. Θυμίσαμε ακόμη ότι οι τελευταίες δεν αποτελούν παρά την συμπολίτευση στα σχέδια της κυριαρχίας ώστε να προσαρμοστεί ο κόσμος στους σχεδιασμούς της.

Αναφερθήκαμε μάλιστα προηγουμένως στην επιλογή ως λογογράφου του Τσίπρα συγκεκριμένου δημοσιογράφου του ΔΟΛ. Η συγκεκριμένη επαφή (όχι δεν είναι «Τρίτου Τύπου») του Συριζα με τα συστημικά ΜΜΕ δεν είναι βέβαια η μόνη, αφού το τελευταίο διάστημα οι συναντήσεις του Τσίπρα με τους ιδιοκτήτες τους (Β. Βαρδινογιάννης, Γ. Μπόμπολας, Σ. Ψυχάρης, Γ. Αλαφούζος, κ.ά.) έχουν πυκνώσει φέροντας βέβαια τα αναμενόμενα αποτελέσματα (συγκεκριμένη προβολή) για το κόμμα της ανατροπής (τρομάρα τους).

Καμία έκπληξη θα πείτε. Φυσικά δεν υπάρχει καμμία έκπληξη στο άκουσμα τέτοιων επαφών, ούτε βέβαια στις ολοένα και πιο «νηφάλιες» τοποθετήσεις των συνετών οικονομολόγων του κόμματος (Δραγασάκης, Σταθάκης, κ.ά.).

Αυτό που θα σημειώσουμε είναι πολύ συγκεκριμένο.

Αυτή ακριβώς η διαδικασία σύγκλισης, που προαναφέραμε, είναι σε εξέλιξη και η επιτυχής της έκβαση εξαρτάται από την ενεργητική συμμετοχή τουλάχιστον των σημαντικών παραγόντων του πολυκομματικού συστήματος που διαμορφώνεται. Με άλλα λόγια οι κινήσεις λόγου χάρη της Ελιάς, του Ποταμιού, του Συριζα ή του ΚΚΕ, η ρύθμιση του ποσοστού της Χ.Α., έρχονται να στηρίξουν ανάλογες κινήσεις εκ μέρους της ΝΔ και όχι να τις υπομονεύσουν.

Σ’ αυτά τα πολιτικά παιχνίδια οι αναρχικοί είναι αυτονόητο ότι δεν έχουν καμμία θέση. Δεν είναι καν ουδέτεροι παρατηρητές, γιατί πολύ απλά στην πολιτική δεν υπάρχουν τέτοιοι. Οι αναρχικοί δεν μπορεί παρά να είναι απόλυτα εχθρικοί σε οποιονδήποτε κομματικό σχηματισμό, με ξεκάθαρο τρόπο, με ειλικρίνεια και σταθερότητα.

Η εκλογική απεργία δεν είναι για εμάς ένα ευκαιριακό πρόταγμα, μια ψευδεπίγραφη λύση, αλλά η συνεπής διαχρονικά στάση απέναντι σε κάθε εξουσιαστικό σύστημα. Δεν νοείται δηλαδή ή έμμεση ή άμεση στήριξη αριστερών κομμάτων ή λογικών και η ταυτόχρονη εναντίωση σε μια εκλογική διαδικασία για τα μάτια του κόσμου.

Έχουμε κάθε λόγο να επιτείνουμε τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα καθενός ξεχωριστά και όλων μαζί των κομματικών μηχανισμών. Έχουμε κάθε λόγο να επιμένουμε ότι κάθε κόμμα «μικρό» ή «μεγάλο» εξουσιάζει και ότι έχει κατασκευαστεί για να εξουσιάζει.  Έχουμε κάθε λόγο ώστε να μην δώσουμε την παραμικρή παράταση, το παραμικρό βήμα διαλόγου και άμεσης ή έμμεσης συνδιαλλαγής με οποιοδήποτε αριστερό κομματικό μηχανισμό ή τους εκπροσώπους του.

Να επιτείνουμε με κάθε τρόπο τις εξουσιαστικές αβεβαιότητες, να σαμποτάρουμε την κοινωνική γαλήνη, κάθε εκλογική διαδικασία, κάθε είδους σταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού.

Συσπείρωση Αναρχικών

Από την αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 138, Μάϊος 2014
Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: