Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Anarchist Core BACK TO THE STREETS, email: dromous@revolution.gr

Όπλα και πληροφοριοδότες

Posted by dromous στο 05/05/2013

Charles-Whitman

Οι άοπλοι είναι σκλάβοι, ή υποκείμενοι στη σκλαβιά σε κάθε δεδομένη στιγμή. (Huey Newton)
Πάρτε όπλα. Κάντε ό,τι είναι δυνατό για να κάνετε τη χρήση τους μη-απαραίτητη. (Η Αόρατη Επιτροπή)
Από ‘δω και πέρα, όλες οι φιλίες είναι [αντι]πολιτικές. (Κάλεσμα)

Κάποιοι άνθρωποι συνεχίζουν με φονικά όπλα να υλοποιούν την τρέλα της υποβόσκουσας αποξένωσης και των αντιφατικών αξιών που είναι έμφυτες στη βιομηχανική ταξική κοινωνία –ο φερόμενος ελεύθερος καπιταλισμός της αγοράς στις ΗΠΑ, ο γραφειοκρατικός κρατικός καπιταλισμός στην Κίνα– έγινε μια επίθεση σε μαθητές σχολείου την ίδια μέρα που συνέβησαν οι πυροβολισμοί στο δημοτικό σχολείο του Κονέκτικατ, άλλη μία σε σειρά μακάβριων επιθέσεων που έχουν στοχεύσει παιδιά τα τελευταία 2 χρόνια). Όχι απροσδόκητα, ο δημόσιος διάλογος έχει επικεντρωθεί στον περιορισμό της οπλοφορίας ή στη διάγνωση και θεραπεία των ψυχικών ασθενειών μέσω του συνδυασμού ψυχοτρόπων φαρμάκων (που συνταγογραφούνται όλο και πιο συχνά σε παιδιά ίδιας ηλικίας με αυτά στο Κονέκτικατ), στη θεραπεία με βαριά εποπτεία και/ή προσωρινό ή μόνιμο εγκλεισμό. Αυτές οι αποκαλούμενες λύσεις είναι απλά οι ίδιες αναμενόμενες συνταγές των κρατιστών, μόνο που τώρα είναι σε μεγαλύτερο μέγεθος: η τυπική εξουσιαστική αντίδραση σε μια κλιμάκωση ισχύος και επιβολής.

Αυτό που δε θυμούνται οι πιο πολλοί άνθρωποι για την περίπτωση του Charles Whitman στο Πανεπιστήμιο του Τέξας το 1966 –ένα από τα πρώτα Αμερικανικά παραδείγματα μαζικών πυροβολισμών σε σχολείο– είναι ότι μετά από 20 λεπτά o Whitman έπεσε κάτω από τα πυρά ένοπλων πολιτών, που σταμάτησαν αποτελεσματικά τη δολοφονική του μανία. Πιο πρόσφατα, ο ομαδικός βιασμός και δολοφονία μιας φοιτήτριας στο Δελχί οδήγησε σε ένα αυξημένο ενδιαφέρον στις γυναίκες ώστε να οπλίζονται μόνες τους,1 Δε λέμε ότι ένας εξολοκλήρου οπλισμένος πληθυσμός στις παρούσες συνθήκες είναι η καλύτερη πιθανή απάντηση σε ένοπλα ξεσπάσματα και μισογυνικές επιθέσεις. Απλά κάνουμε μια παρατήρηση.

Παρ’ όλα αυτά, είναι σημαντικό να θυμηθούμε ότι μια από τις στρατηγικές των επαναστατών παντού περιελάμβανε το γενικευμένο οπλισμό (τουλάχιστον) των εργατών. Μια αμερόληπτη εξέταση τού πώς οι αναρχικοί και άλλοι ριζοσπάστες έχουν παρέμβει ενάντια σε ληστρικές και αντικοινωνικές πράξεις σε περιοχές υπό την επιρροή τους –δηλαδή, τον ένοπλο– έλεγχο (η Ουκρανία και η Καταλωνία πιο προφανώς, αλλά επίσης η Παρισινή Κομμούνα και ο επαναστάτης Morelos μας έρχονται στο μυαλό) δείχνει ότι τέτοιες πράξεις έβρισκαν ελάχιστη ανοχή απέναντί τους και, κυριολεκτικά, οι περισσότερες παύονταν ολοκληρωτικά.

Σε σχέση με το πρώτο ρητό, δεν έχουμε ιδιαίτερο (αντι) πολιτικό σεβασμό για το εξουσιαστικό και πατριαρχικό κόμμα των Μαύρων Πάνθηρων, αλλά ο ανυποχώρητος κανόνας τους για την ένοπλη αυτο-άμυνα, από τη ματιά των σκευωριών από τους ντόπιους μπάτσους και το FBI, των παρενοχλήσεων, των ακρωτηριασμών και των δολοφονιών, έχει αφήσει μια συνεχιζόμενη ζωηρή αίσθηση για τα τακτικά και στρατηγικά ερωτήματα που ταλανίζουν τις επερχόμενες γενεές ριζοσπαστών και επαναστατών, και όχι μόνο στις ΗΠΑ. Μπορεί να υποστηριχτεί, χρησιμοποιώντας παραδείγματα από τους Ιεροδιάκονους για την Υπεράσπιση και Δικαιοσύνη για τους Πάνθηρες, ότι η ένοπλη αυτο-άμυνα υπήρξε μια αποτελεσματική μέθοδος για τον περιορισμό της βίας των μπάτσων και των «αγανακτισμένων πολιτών». Το αν παραμένει αποτελεσματική σε μια εποχή αυξανόμενης στρατιωτικοποίησης των μπάτσων είναι ανοιχτό σε συζήτηση, εξ ου και το δεύτερο ρητό.

Μιλώντας για τους Πάνθηρες, έρχονται στο φως κάποιες αποκαλύψεις για το πρόσωπο που αρχικά ήταν υπεύθυνο για τον οπλισμό και την εκπαίδευσή τους στα πυροβόλα όπλα, αποκαλύψεις που προκαλούν αμηχανία. Ο , γνωστός σε κάποιους σαν Κίτρινος Πάνθηρας, ήταν στη μισθοδοσία του FBI σαν πληροφοριοδότης ξεκινώντας από το 1961. Οι άνθρωποι που επένδυσαν στη διατήρηση της μνήμης του και της αγνότητας της κληρονομιάς του κατέρρευσαν ο ένας μετά τον άλλον στις προσπάθειές τους να καθαρίσουν το όνομα του Aoki, επιμένοντας ότι οι πληροφορίες του ήταν περιττές ή ελάχιστης σημασίας (κανείς δεν μπορεί να το πει, αφού το FBI, σε μια διαρκή στρατηγική να διαδίδει ελλιπείς και ψευδείς πληροφορίες, έχει διορθώσει ο,τιδήποτε σχετίζεται με ουσιώδεις πληροφορίες που έλαβαν απ’ αυτόν), ή ότι ο Aoki στην ουσία έγινε ριζοσπάστης με αρχές, από την επαφή του με την ιδεολογία και πρακτική του ΚΜΠ (Κόμμα των Μαύρων Πάνθηρων – BPP) και μετά απομακρύνθηκε από τη ρουφιανιά. Πάντως, βλέποντας αποχαρακτηρισμένα έγγραφα του FBI, ο καθένας θα παραδεχόταν ότι ο Αόκι όντως στρατολογήθηκε μετά την έξοδό του από το Στρατό και συνέχισε να παρέχει πληροφορίες στους ομοσπονδιακούς για τα επόμενα 16 χρόνια.2

Τους παρείχε αρκετές χρήσιμες πληροφορίες για να παραμείνει στο μισθολόγιό τους (payroll) ώσπου ζήτησε να βγει στη σύνταξη – δυο χρόνια αφότου είχε φύγει από τους Πάνθηρες για να ακολουθήσει μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ.

Μετά απ’ αυτές τις άβολες αποκαλύψεις, έγκειται σ’ αυτούς που τον έχουν σε υψηλή εκτίμηση να υπερασπιστούν τώρα τη σπιλωμένη του κληρονομιά. Άρνηση, παρέκκλιση, ελάττωση, και κραυγές δυσφήμισης, όλα αναπτύσσονται με ποικίλα επίπεδα επιτυχίας. Αλλά για τους αναρχικούς, που δεν έχουν επενδύσει στην κληρονομιά των Πάνθηρων, ή το Μέτωπο Απελευθέρωσης του Τρίτου Κόσμου, ή άλλες προοδευτικές καμπάνιες τις οποίες βοήθησε να αναπτυχθούν, είναι πολύ απλούστερο. Ο Aoki ήταν ένας πληροφοριοδότης του FBI. Τέλος.

Πάντως είναι περίεργο που με όλες τις διαφωνίες περί πλαστογράφησης, παραπληροφόρησης, και ελαχιστοποιώντας τη σημασία συγκεκριμένων πληροφοριών που δόθηκαν στους μπάτσους, τα ουσιαστικά θέματα της ρουφιανιάς και της κατασκοπείας αποφεύγονται. Αν συζητιούνται ποτέ. Αυτό είναι σίγουρα το αποτέλεσμα της κρατιστικής και εξουσιαστικής φύσης των πιο μεγαλόφωνων σχολιαστών, απ’ τους οποίους όλοι θεωρούν δεδομένο ότι αυτή η μυστικότητα, η λάθος πληροφόρηση και η κατασκοπεία είναι απαραίτητα για τη διατήρηση του ελέγχου και της επιρροής πάνω στους άλλους, είτε έχουν αποκτήσει ήδη κρατική εξουσία ή απλά τη λαχταρούν.

Τα καταστροφικά αποτελέσματα αυτού που αποκαλείται Green Scare [ΣτΜ: η κατασταλτική εκστρατεία του κράτους των ΗΠΑ ενάντια στην «οικοτρομοκρατία»] (η χρήση προβοκατόρων από το κράτος και οι υποσχέσεις για ηπιότερες καταδίκες αν οι φερόμενοι μαχητές των ELF/ALF καταδώσουν εναντίον άλλων) είναι δυσάρεστα και ισοπεδωτικά.3

Αυτές οι σύγχρονες υποθέσεις παγίδευσης και ρουφιανιάς πρέπει να διατηρούνται φρέσκιες στο μυαλό μας, όχι σε μια παρανοϊκή επίκληση μιας αξιοθρήνητης Κουλτούρας Ασφάλειας (επειδή είτε είναι ανασφαλής, είτε όχι και τόσο κουλτούρα), αλλά για να μας υπενθυμίζουν ότι – ανεξάρτητα από το τι επίδραση μπορεί να νομίζουμε ότι έχει με την ουσία της αναρχίας – το κράτος θα αρχίσει να επιτηρεί σε ένα βαθμό, αν δεν το κάνει ήδη. Η σημασία της ανάπτυξης εμπιστοσύνης και της στενής φιλίας στη βάση ουσιαστικών σχέσεων, δεν μπορεί να εξαιρεθεί.

πηγή

1 http://www.guardian.co.uk/world/2013/jan/01/indian-bus-rape-delhi-rush-guns

2 Η πιο συναφής μπορεί να βρεθεί εδώ: s3.amazonaws.com/s3.documentcloud.org/documents/447474/10191101-aoki-doc-one.pdf

3 Για ανανεώσεις βλέπε: http://www.ecoprisoners.org/index.html

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: