Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Anarchist Core BACK TO THE STREETS, email: dromous@revolution.gr

Κυκλοφορεί το 121ο φύλλο της ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Posted by dromous στο 04/11/2012

Από την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας και στους χώρους διάθεσης του ημερήσιου και περιοδικού τύπου, στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.

Ακολουθεί το προλογικό κείμενο, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

Νοέμβρης μήνας, 39 χρόνια μετά. Και όλα μοιάζουν να ξαναρχίζουν από την αρχή.

Τσαλακωμένες ήταν και τότε οι «βεβαιότητες» της πρώιμης μεταπολίτευσης και ας χύθηκε γοργά τόσο νερό στα αυλάκια της δημοκρατίας. Το πείσμα όμως των «άλλων» ακόμα περίσσευε. Η εξέγερση του Νοέμβρη έκαιγε ακόμα. Και ας άρχιζαν να πληθαίνουν οι βολεμένοι και οι αναγνωρισμένοι «αγωνιστές» μιας εξέγερσης, που άρχιζε να κομματιάζεται και να πουλιέται άλλοτε ακριβά και άλλοτε φτηνά. Η τιμή όμως δεν είχε σημασία ποτέ. Και οι «άλλοι» που τους είπαν προβοκάτορες συνέχιζαν να βγαίνουν και να ξαναβγαίνουν στο πεζοδρόμιο, γιατί τίποτε δεν δικαιώθηκε, γιατί όλα συνεχίζονταν… Και ξηλώθηκαν και πάλι τα πεζοδρόμια, και γέμισαν οι δρόμοι σημαίες που έπεφταν από τα χέρια διαδηλωτών που κυνηγιόντουσαν και ξυλοκοπούνταν ακόμα και μέχρι θανάτου κάπου εκεί τον Νοέμβρη του ’80. Και μετά ήρθε η «αλλαγή», η αυτοοργάνωση στις γειτονιές, τα δικαιώματα των γυναικών που αναγνωρίστηκαν, ο σοσιαλισμός που φρόντισε τα “περήφανα” γηρατειά, τους αγρότες, τους μικροαστούς, τους παλιούς βιομήχανους, αλλά και τα νέα τζάκια, που αναγνώρισε την εθνική αντίσταση, που μοίρασε απλόχερα πανεπιστημιακούς θώκους σε αριστερούς καθηγητάδες.

Αλλά και πάλι οι «άλλοι» δεν πείθονταν ότι άλλαξαν τα πράγματα, και οι σημαίες ξανά υψώθηκαν, και η αναρχία άρχιζε να ανθίζει σιγά-σιγά στην αρχή, με ορμή και ενθουσιασμό στην συνέχεια και με πάθος που ξεχείλιζε. Καβαλώντας την δεκαετία του ’80 τα «λάθη» αρχίζουν να κοστίζουν, είτε γιατί «έπρεπε να γίνουμε λίγο μπολσεβίκοι», είτε γιατί τα «κουσούρια» των ποινικών που υιοθετήθηκαν έφεραν κάθε λογής εξάρτηση αλλά και ιδιοτέλεια. Μια «ματιά» πίσω και όλα συνεχίζονται σαν με κομμένη την ανάσα, το τείχος του Βερολίνου που «κατέρρευσε», «ιστορικοί συμβιβασμοί» αλά ελληνικά, εξεγέρσεις σε φυλακές το ’90, αλλά και εκείνη η αξέχαστη του ’91, που έπνεε με ανοικτά πανιά μέχρι τα τέλη της δεκαετίας ζεσταίνοντας τις καρδιές χιλιάδων ανυπότακτων νέων. Ο εκσυγχρονισμός όμως ήταν ήδη εδώ, η φρενήρης κατανάλωση, το απόγειο της αλλοτρίωσης, η χρηματιστηριακή φούσκα και το λάιφ στάιλ να εισβάλλει από κάθε χαραμάδα που άνοιγε η «νέα» παγκοσμιοποίηση. Ναι, οι πολέμιοι της έστησαν οδοφράγματα σε κάθε ευκαιρία, μάτωσαν χωρίς να υποχωρούν, όπως στην Γένοβα όπου χάθηκε ο Τζουλιάνι, αντιστάθηκαν σθεναρά στην κήρυξη του πολέμου ενάντια στην «τρομοκρατία» μετά την 11/9 και στους ανηλεείς βομβαρδισμούς που προηγήθηκαν της κατοχής του Ιράκ. Ο πόλεμος όμως είναι μόνο μια μορφή. Ακολούθησε η χρηματοπιστωτική «κρίση» του 2007, που διαδέχθηκε εκείνη του 1997 που έστρωσε το «χαλί» για την σημερινή. Και η κυριαρχία ισχυροποιείται, για να γονατίσουν περισσότερο οι καταπιεσμένοι, να μείνουν με σκυμμένο το κεφάλι όσο χρόνο επιθυμούν οι δυνάστες τους, που ενώνουν όλο και περισσότερο τις δυνάμεις τους.

Νοέμβρης μήνας, 39 χρόνια μετά. Και όλα μοιάζουν να ξαναρχίζουν από την αρχή.

Η δημοκρατία δοκιμάζεται μας λένε. Η «κρίση» είναι πολιτική, κοινωνική, πολιτισμική, οικονομική και πρέπει να βοηθήσουμε όλοι να ξεπεραστεί. Να κάνουμε υπομονή γιατί απλά χάθηκαν όλα, συντάξεις, κοινωνικά «προνόμια» και προνόμια, μισθοί, δικαιώματα, ελπίδες, καταναλωτικές συνήθειες. Και οι εξουσιαστές ενώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους και προχωρούν. Δια πυρός και σιδήρου. Δεν ξεχνούν να ορκίζονται πίστη στην δημοκρατία, και να ξορκίζουν το φασισμό ή τον νεοναζισμό, που οι ίδιοι εξέθρεψαν κατ’ εικόνα και ομοίωση τους. Υποκριτές γιατί τα βασανιστήρια της δημοκρατίας δεν ξεχνιούνται, ούτε οι νεκροί της μεταπολίτευσης από κάθε είδους κατασταλτικές δυνάμεις. Κερδίζουν χρόνο και ανασυντάσσονται συνεχίζοντας να «ξεκλέβουν» κάθε απαραίτητο στοιχείο της δήθεν επάρατης δικτατορικής διακυβέρνησης που τους είναι απαραίτητο.

Ναι, γι’ αυτό οι αναρχικοί δεν ζητάμε την αποφασιστοποίηση της αστυνομίας, γιατί πρώτα απ’ όλα δεν είμαστε δημοκράτες, γιατί κατανοούμε την εξέλιξη της διαδικασίας που ενοποιεί μορφές διαχείρισης, όπως η χούντα και η κοινοβουλευτική δημοκρατία, γιατί έχουμε παρακολουθήσει βήμα-βήμα την σύνθεση στοιχείων που «εννοείται» χαρακτηρίζουν αποκλειστικά την μία ή την άλλη μορφή κρατικής διαχείρισης. Γιατί αντιλαμβανόμαστε επίσης την εξέλιξη, όχι βέβαια του τέλους των ιδεολογιών, αλλά εκείνης της περιβόητης εθνικής συμφιλίωσης που έφερε την «ηττημένη» του εμφυλίου αριστερά στα πράγματα, που ανέβασε γρήγορα στα ψηλά πολιτικά σαλόνια την μεταπολιτευτική αριστερά στεφανωμένη με τις δάφνες της εξέγερσης του Νοέμβρη του 73. Η «κρίση» τούς φέρνει ακόμα πιο κοντά. Αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους, νεοναζί και παλαιοναζί, αριστερούς και δεξιούς εθνικιστές. Η ιστορία πράγματι επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα. Άλλο τόσο, όμως, δύσκολα μετατρέπεται σε σκόνη.

Νοέμβρης μήνας, 39 χρόνια μετά…

anarchy.gr

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: