Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Anarchist Core BACK TO THE STREETS, email: dromous@revolution.gr

Κυκλοφορεί το 114ο φύλλο της ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Posted by dromous στο 02/03/2012

Από την Παρασκευή 2 Μαρτίου, βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας και στους χώρους διάθεσης του ημερήσιου και περιοδικού τύπου στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.

Ακολουθεί το προλογικό κείμενο, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

Με την λέξη «επιρροή» συνήθιζαν παραδοσιακά, κυρίως τα στελέχη των κομματικών οργανώσεων του ΚΚΕ –και όχι μόνο– να χαρακτηρίζουν όσους θεωρούσαν ότι ανήκαν στον κοντινό τους περίγυρο, μη ενταγμένους μεν, αλλά «δικούς». Επρόκειτο για τον κομματικό περίγυρο εν μέρει περισσότερο ενεργό, άλλοτε για «εν υπνώσει» υποστηρικτές, πάντως έτσι ή αλλιώς για μια σημαντική δεξαμενή κομματικής πελατείας.

Οι «επιρροές» αρκετές φορές αποτελούσαν τον δούρειο ίππο της κομματικής διείσδυσης σε κοινωνικούς χώρους, ομάδες ακόμα και παρέες που αδυνατούσε να εισέλθει απ’ ευθείας για διάφορους λόγους η κομματική προπαγάνδα. Με άλλα λόγια η επιχείρηση κατ’ αρχήν πλησιάσματος του «στόχου» δεν γινόταν απ’ ευθείας, αλλά μέσω ενός ενδιάμεσου (της «επιρροής») που προετοίμαζε το έδαφος για τον έμπειρο κομματικό που θα εμφανιζόταν όταν ωρίμαζαν οι συνθήκες για να τα πει «καλύτερα», να πείσει ή να γοητεύσει ιδεολογικά τον αμύητο.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ένα από τα πρώτα επιχειρήματα του καθοδηγητή –που δεν επιλεγόταν τυχαία, αλλά με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά εκείνου για τον οποίο υπήρχε φιλοδοξία να μπει στο κομματικό μαντρί– αφορούσε την ανάγκη οργάνωσης, που επιτάσσει «το άγχος των καιρών που ζούμε ή που έρχονται», η «ανάγκη ισχυροποίησης του λαϊκού κινήματος», η «ανάγκη ν’ ανέβουμε στο στάδιο της οργάνωσης», κοκ. Θα πει κανείς ενδιαφέροντα όλα αυτά, αλλά γνωστά.

Μα ακριβώς αυτό μας κάνει εντύπωση. Να βλέπουμε αυτές τις τόσο γνωστές κομματικές τακτικές, που εννοείται οι αναρχικοί έστω και οι αντιεξουσιαστές παραδοσιακά απλά χλεύαζαν και μυρίζονταν από χιλιόμετρα, να κάνουν ολοένα και συχνότερα την εμφάνιση τους υπό της σκέπη αυτή τη φορά της αντιεξουσίας ή του ελευθεριακού συνδικαλισμού (τρομάρα τους…). Αλλά ας είναι. Οι τσοπάνηδες προετοιμάζουν την γκλίτσα τους γιατί φαίνεται βλέπουν πολλά αδέσποτα πρόβατα στα λημέρια τους… Ή νομίζουν ότι βλέπουν πρόβατα και κάνουν όρεξη. Θα δείξει.

Εν τω μεταξύ ο Σαμαράς την επαύριον της 12ης Φλεβάρη υποσχέθηκε παραληρώντας σε έναν κακοπαιγμένο ρόλο, που ήθελε να θυμίζει Σαρκοζί ότι θα κατεβάσει τις κουκούλες από τα «καθάρματα», ενώ ο Καμίνης «θυμωμένος» κατήγγειλε τους υπεύθυνους που δεν επέτρεψαν να παρίσταται στο κέντρο επιχειρήσεων της ΓΑΔΑ συμμετέχοντας στις επιχειρήσεις καταστολής.

Στην ίδια κατεύθυνση και αρθρογράφος της Αυγής πρότεινε την παρουσία μιας διακομματικής επιτροπής στο Κέντρο επιχειρήσεων της ΓΑΔΑ, (σαν έτοιμοι από καιρό αυτοί οι αριστεροί…), ώστε να παρακολουθεί, για να …διαμορφώσει εικόνα και προτάσεις για θέματα δημόσιας τάξης.

Έχουν δίκιο να ανησυχούν και άλλο τόσο να νιώθουν μια πρόσκαιρη ανακούφιση. Την 12η Φλεβάρη εκφράστηκαν οι έντονες εξεγερτικές διαθέσεις πλήθους ανθρώπων. Τα περιστατικά ηλικιωμένων ανθρώπων που προμήθευαν με μάρμαρα και πέτρες τους νεότερους για να τα εκσφενδονίζουν στα ΜΑΤ είναι ενδεικτικά. Οι κυρίαρχοι επισημοποίησαν αποφάσεις που ήδη είχαν πάρει (η κοινοβουλευτική επικύρωση είναι φυσικά ανάξια λόγου…), εξασφάλισαν ακόμη περισσότερα τα οικονομικά τους συμφέροντα, αλλά το κυριότερο κέρδισαν ακόμη λίγο χρόνο για να αντιμετωπίσουν μια άνευ προηγουμένου καταιγίδα κοινωνικών αντιδράσεων που αναμφίβολα πλησιάζει.

Δέκα χρόνια πέρασαν ήδη, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε και η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ μεγάλωσε. Παρ’ όλα αυτά το ταξίδι της συνεχίζεται σε πείσμα των καιρών που θέλουν τα πάντα να συγκλίνουν, τα πάντα να υπολογίζονται σε κουκιά (και τα κινηματικά τέτοια είναι), τα πάντα να αφορούν μονότονα επαναλαμβανόμενες απόψεις και τσιτάτα, ανέξοδους πρακτικισμούς και κάθε είδους εναλλακτικά εξουσιαστικά μοντέλα. Ένας γάλλος ιστορικός ο Pierre Nora είχε γράψει το 1984: «η μνήμη είναι ζωή. Φορείς της είναι πάντοτε ομάδες ζωντανών ανθρώπων, και γι’ αυτό είναι σε διαρκή εξέλιξη. Υπόκειται στην διαλεκτική της ανάμνησης και της λήθης, δεν έχει επίγνωση των διαδοχικών παραμορφώσεων της, είναι ανοιχτή σε κάθε λογής χρήσεις και καταχρήσεις. Ενίοτε παραμένει λανθάνουσα για μεγάλες περιόδους, μετά ξαφνικά ξαναζωντανεύει. Ιστορία είναι η διαρκώς ατελής και προβληματική ανασύνθεση αυτού που δεν υπάρχει πια. Η μνήμη πάντοτε ανήκει στην εποχή μας και αποτελεί βιωμένο δεσμό με το αιώνιο παρόν· ιστορία είναι η αναπαράσταση του παρελθόντος».

Η αναρχία παραμένει για εμάς η «γη» όπου ο καθένας πορεύεται ελεύθερα και ανεμπόδιστα, γι’ αυτό και την θεωρούμε απεριόριστη και ανεξάντλητη. Θα αποτελεί έναν ευτυχισμένο κόσμο, που θα αποκλείει κάθε επιστροφή στη δυστυχία. Δεν αποτελεί ένα όνειρο ή μια ουτοπία, αλλά ανάμνηση και νοσταλγία αυτού που υπήρχε και θάφτηκε από το μίσος, τις ανελέητες σφαγές χιλιάδων ετών, την αρχομανία, την επιβολή εξουσιαστικών σχέσεων που παράγουν συνεχώς την δουλοφροσύνη αλλά και τον φιλοτομαρισμό, που αλυσοδέθηκε με τα δεσμά κάθε πολιτισμού, αλλά και κάθε εξάρτησης.

Μάρτιος 2012

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: