Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Anarchist Core BACK TO THE STREETS, email: dromous@revolution.gr

Κυκλοφορεί το 113ο φύλλο της ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Posted by dromous στο 04/02/2012

Από την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου, βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας και στους χώρους διάθεσης του ημερήσιου και περιοδικού τύπου στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.

Ακολουθεί το προλογικό κείμενο, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλοι και φίλες,

Ο «κίνδυνος ναυαγίου» στις διαπραγματεύσεις που συνεχίζονται για την «σωτηρία» από την «καταστροφή», η απειλή ενός «πιθανού αδιεξόδου» στις συνομιλίες με τους δανειστές, το «σκληρό» τελεσίγραφο της τρόικας, η 20η Μαρτίου που πλησιάζει και παρομοιάζεται με τον Αρμαγεδόνα, οι ζοφερές εικόνες της «επόμενης ημέρας» που «προφητεύουν» τραπεζίτες ή πολιτικοί, ή το δίλλημα στο οποίο εκβιάζονται καθημερινά να απαντήσουν οι υπήκοοι: «ελεγχόμενη ή άτακτη χρεοκοπία». Αυτά είναι τα «νέα». Αυτές είναι οι «ελπίδες» για τον δοκιμαζόμενο λαό τον οποίο διαβεβαιώνουν ότι σέβονται οι δυνάστες του για τις θυσίες που κάνει και για όσα πρόκειται να υποστεί. Τα νέα δάνεια, οι «νέες» διαπραγματεύσεις, οι νέες συμφωνίες ενώ δεν αποτελούν παρά μεγαλύτερες αλυσίδες, ενώ προαναγγέλλουν χειρότερα δεινά, οφείλουμε να τα αντιμετωπίσουμε έστω σαν το πικρό φάρμακο μιας μακράς και βασανιστικής θεραπείας αναγκαίας για να κρατηθούμε στην ζωή. Έτσι τουλάχιστον μας διαβεβαιώνουν οι ύαινες της εξουσίας, μεγάλης ή μικρής, ντόπιας ή «ξένης» δεν έχει σημασία, που έχουν ήδη ορμήσει για να μοιραστούν την λεία.

«Δύστυχοι, τι συμφορά παθαίνετε; Τα κεφάλια σας, τα πρόσωπά σας, τα γόνατά σας τυλίγονται στο σκοτάδι· ο ήχος του θρήνου ξέσπασε σαν φωτιά· τα μάγουλά σας γεμίζουν δάκρυα! Οι τοίχοι και οι όμορφοι στύλοι πιτσιλίζονται από αίμα! Η είσοδος της αυλής και η ίδια η αυλή γεμίζουν φαντάσματα που κατευθύνονται προς τον κάτω κόσμο, το σκοτάδι! Ο ήλιος έφυγε τελείως από τον ουρανό, και η ομίχλη του κακού εξαπλώθηκε». Μ’ αυτά τα λόγια ο μάντης Θεοκλύμενος προμήνυε το τέλος των μνηστήρων στην ομηρική Οδύσσεια και εκείνοι στο άκουσμα τους συνέχιζαν να τρώνε, να πίνουν, να γλεντούν και να γελούν ακόμα πιο εύθυμα. Μα κάθε εξουσία τόσο σίγουρη δεν είναι για τον εαυτό της; Αναμφίβολα. Ιδίως όταν εφησυχάζεται από τις καταπραϋντικές ιδιότητες του δηλητηρίου στο οποίο θεωρεί ότι έχει εθίσει τους σκλαβωμένους: «δεν γίνεται να αντιδράσετε, το πολύ-πολύ να χειροτερέψουν τα πράγματα, να επέλθει το χάος, να γίνει μακελειό, να φάτε ο ένας τον άλλον, άρα μας χρειάζεστε, πρέπει να υπομείνετε τον ζυγό και ίσως κάποτε να τον ελαφρύνουμε όπως παλαιότερα». Και οι προπηλακισμοί των πολιτικών, δεν εκφράζουν την κοινωνική οργή, δεν σημαίνουν τίποτα; Μάλλον δεν σημαίνουν και πολλά πράγματα εάν κρίνει κανείς και από την καθίζηση των κινητοποιήσεων που ταυτίζεται χρονικά με την επιβολή της «λύσης» Παπαδήμου, την σύμπτυξη των τριών κομμάτων που συμμετέχουν στην νέα κυβέρνηση, αλλά και με την γενικότερη προετοιμασία για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες φυλακισμένοι στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλο στα κρατικά μπουντρούμια, χιλιάδες άστεγοι και επαίτες, γυναίκες που πουλούν το σώμα τους κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του νταβατζή, εξαρτημένοι και μετανάστες που σέρνουν καροτσάκια με κάθε είδους μέταλλα, πιτσιρικάδες κάθε εθνικότητας σε κάθε πλατεία που το έχουν ρίξει στα νταραβέρια χαμένοι και οι ίδιοι σε κάθε είδους νάρκωση, άνθρωποι κάθε ηλικίας που μαζεύουν ό,τι περισσεύει από τα σκουπίδια κάθε λαϊκής αγοράς, μπορεί να φαντάζουν φιγούρες απόκοσμες, καταραμένες αλλά είναι από τούτον εδώ τον κόσμο. Μόνο που αυτήν την φορά δεν είναι μόνο τα δικά τους βλέμματα σκοτεινά, αλλά και τόσων και τόσων ανθρώπων που τα βγάζουν πέρα λίγο καλύτερα, για την ώρα βέβαια πάντα, τόσων και τόσων συνταξιούχων που τους κόβουν τα φάρμακα ή την ήδη πενιχρή σύνταξη και ενός ακόμα μεγαλύτερου πλήθους που το απαρτίζουν οι λεγόμενοι νέο-άνεργοι. Αλλά κάπου λαθεύουν οι ύαινες. Αυτοί οι άνθρωποι δεν αισθάνονται πρόβατα. Η υπομονή δεν ήταν ποτέ η μεγαλύτερη αρετή τους, ούτε η ακινησία η στάση που τους βόλεψε ποτέ για πολύ.

Και η λάμψη δεν θα αργήσει…

Φεβρουάριος 2012

anarchy.gr

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: