Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Anarchist Core BACK TO THE STREETS, email: dromous@revolution.gr

Κυκλοφορεί το 112ο φύλλο της ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Posted by dromous στο 09/01/2012

Από την Πέμπτη 5 Ιανουαρίου, βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας και στους χώρους διάθεσης  του ημερήσιου και περιοδικού τύπου στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.

Ακολουθεί το προλογικό κείμενο, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

Ένα από τα διαχρονικά προβλήματα κάθε τεχνικού της εξουσίας είναι η πρόβλεψη και γενικότερα η αντιμετώπιση καταστάσεων. για τις οποίες μέχρι εκείνη την στιγμή δεν υπάρχουν διαθέσιμα συγκρίσιμα μοντέλα ή, αν υπάρχουν, έχουν δοκιμαστεί σε διαφορετικές πολιτικές ή κοινωνικές συνθήκες ή ακόμα και εποχές.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις τα βήματα είναι υποχρεωτικά αργά και οι συνολικότερες κινήσεις μετρημένες, έτσι ώστε να μην προκύψουν ανεξέλεγκτες κοινωνικές αντιδράσεις, αλλά και για να μην χαθούν -και αυτό είναι σοβαρότερο- δυνατότητες χειραγώγησης που δεν μπορούν να αντικατασταθούν. Το πρόβλημα, λοιπόν, που στην πραγματικότητα αντιμετωπίζουν οι κυρίαρχοι δεν είναι η διαχείριση μιας κρίσης, έτσι όπως αυτή ορίζεται με οικονομικούς ή άλλους όρους, αλλά η αποδοχή της ύπαρξης της από όσους θα δεχθούν άμεσα ή έμμεσα τις καταστροφικές συνέπειες των ήδη ειλημμένων αποφάσεων τους.

Αν, λοιπόν, κάποιος αποδεχθεί την ύπαρξη της κρίσης, εξοικειώνεται και με την ιδέα μιας επικείμενης καταστροφής, που απλά ελπίζει να μην ισοπεδώσει τον ίδιο. Όσο μετατίθεται η επικείμενη καταστροφή παραχωρείται χρόνος στους υπηκόους να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι τίποτα δεν θα μοιάζει με την παρελθούσα κατάσταση που βίωναν, τους δίνεται πάντα ελεγχόμενα η χρονική πίστωση να χωνέψουν σ’ άλλη γλώσσα αυτό που τους επιβάλλεται ως αναπότρεπτο. Έτσι, στην ουσία δεν υπάρχει το τελικό σημείο που εκδηλώνεται η καταστροφή που επαπειλείται, γιατί έχει ήδη συντελεστεί τμηματικά, σε ακόλουθους χρόνους, και σε κάθε πεδίο με οργανωμένο και καθοδηγούμενο τρόπο, όχι βέβαια από τις «σκοτεινές» δυνάμεις της «αγοράς», αλλά από το σύνολο των συνιστωσών της κυριαρχίας.

Ο φόβος που επιχειρείται να μεταγγιστεί με κάθε τρόπο στους εξουσιαζόμενους ανθρώπους στον ευρωπαϊκό νότο, είναι η επιστροφή σε ένα παρελθόν που ταυτίζεται με την υπανάπτυξη, την φτώχεια, τις μηδαμινές δυνατότητες κατανάλωσης, συνθήκες που ταυτίζονται στην συλλογική μνήμη με τις συνέπειες της τελευταίας παγκόσμιας ανθρωποσφαγής. Υπονοείται μ’ αυτόν τον τρόπο ότι όλοι θα πρέπει τουλάχιστον να είναι ευχαριστημένοι αφού παρ’ όλα αυτά η «ειρήνη» παραμένει ως ένα σταθερό κεκτημένο για τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς.

Οι εξουσιαστές προσβλέπουν στο ότι η εξαθλίωση, στην οποία σπρώχνουν τους ανθρώπους και μάλιστα σε μια τέτοια κλίμακα, θα φέρει τον αλληλοσπαραγμό σ’ αυτές τις κοινωνίες και θα χρίσει και πάλι τους ίδιους απαραίτητους σαν αναπόφευκτο κακό. Όσο περισσότερο διακρίνουν την διάχυση της αγριότητας και της σκληρότητας, που οι ίδιοι άσκησαν σε κάθε χρόνο και τόπο για να συντηρήσουν και να διαιωνίσουν την επιβολή τους, σε ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα των κολασμένων, τόσο περισσότερο ασφαλείς αισθάνονται. «Θα φάει ο ένας τον άλλον», προβλέπουν χωρίς ιδιαίτερη ανησυχία, αλλά με ικανοποίηση. Και δεν λαθεύουν. Οι κολασμένοι που φθάνουν στο παράδεισο της δύσης που έχει σβήσει από καιρό σαν τέτοιος, αν υπήρξε έστω και κατ’ επίφαση ποτέ, εκλαμβάνονται επίσης περισσότερο από ποτέ ως εισβολείς, με μερίδα τους να επιβοηθεί με κάθε τρόπο στην στερέωση αυτής της αντίληψης με πράξεις αγριότητας, συμμετοχής σε εμπόριο ναρκωτικών ή σωματεμπορίας.

Όσο για την βόρεια Αφρική, συνεχίζει να φλέγεται, την ίδια στιγμή που «αποχωρεί» σχεδόν το σύνολο των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ. Ανοίγει μήπως ο δρόμος για κάποιου είδους αυτοδιάθεση ή άλλου τύπου εναλλακτική διακυβέρνηση, ή μήπως ο κυριαρχικός σχεδιασμός δεν χωρά άλλες «καθυστερήσεις» ή «ιδιαιτερότητες» στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, που εντάσσεται γοργά στην γενικότερη ενοποιητική διαδικασία που δρομολογείται ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και «σάρωσε» το λεγόμενο ανατολικό μπλοκ;

Είναι σίγουρο ότι η Μεσόγειος αποτελεί την απαραίτητη γέφυρα, ένα σημαντικό κομμάτι του κυριαρχικού παζλ, που φαίνεται να συμπληρώνεται, ιστορικά για μιαν ακόμη φορά. Με βάση αυτά τα δεδομένα είναι δυνατόν να προσδιοριστεί η πραγματική διάσταση της λεγόμενης παγκόσμιας κρίσης.

Οι αναρχικές απόψεις σ’ αυτήν την περιοχή του πλανήτη συνέβαλαν εδώ και αρκετές δεκαετίες με ιδιαίτερο τρόπο στις εξεγέρσεις και στις κοινωνικές επαναστάσεις που εκδηλώθηκαν με έναν αμείωτο ρυθμό, αλλά και ένταση. Ας χαράξουμε, λοιπόν, για μιαν ακόμη φορά μια απελευθερωτική πορεία με την ανάλογη τόλμη που απαιτούν οι περιστάσεις και ας χαρίσουμε στους εξουσιαστές τους εφιάλτες που τους ταιριάζουν…

Ιανουάριος 2012

anarchy.gr

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: