Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Anarchist Core BACK TO THE STREETS, email: dromous@revolution.gr

Κυκλοφορεί η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ φ. 102

Posted by dromous στο 03/02/2011

Από την Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου, κυκλοφορεί το 102ο φύλλο της μηνιαίας πανελλαδικής αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Ακολουθεί το προλογικό κείμενο, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

 

Οι τριακόσιοι μετανάστες, που έχουν αρχίσει απεργία πείνας με αίτημα την νομιμοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών που δεν διαθέτουν νομιμοποιητικά έγγραφα, είναι αλήθεια ότι δεν εκπροσωπούν όλους αυτούς τους ανθρώπους στους οποίους και αναφέρονται. Αυτό δεν αρκεί κανείς να το θεωρεί δεδομένο ή να το αρνείται στα λόγια, αλλά θα πρέπει και με τις πράξεις του να το αποδεικνύει. Δηλαδή να μην ενεργεί ως αυτοχρισμένος εκπρόσωπος, αναζητώντας να αυξήσει την διαπραγματευτική του ισχύ.

Ταυτόχρονα, όμως, οι συνέπειες, θετικές ή αρνητικές, της κινητοποίησης των απεργών πείνας είναι βέβαιο, ότι θα έχουν αντανάκλαση, όχι μόνο στους «παράνομους» μετανάστες, αλλά και σε πολλούς άλλους ανθρώπους. Και δεν πρόκειται για υπερβολή, αφού δύσκολα μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι το ζήτημα τροφοδοτεί μια κοινωνική ένταση που υπάρχει και δυστυχώς όχι θετικά, δίχως αυτό να ταυτίζεται με ρατσιστική διάθεση.

Από την πλευρά του το κράτος άδραξε την ευκαιρία για να κάνει μια επίδειξη πυγμής, αλλά και «ανθρωπισμού» σε έναν τομέα από τον οποίο φιλοδοξεί να αποκομίσει κέρδη αγοράζοντας χρόνο και «ξεχνώντας» την κοινωνική κατακραυγή περί των όρων επιβολής του μνημονίου. Ενδεικτική είναι επίσης η απόφαση, όχι για εισβολή στο κτίριο της Νομικής, όπως παραπλανητικά διαφημίστηκε, αλλά για άρση του λεγόμενου ασύλου, η οποία ήταν μέρος των συνολικότερων διαπραγματεύσεων υπουργείου δημόσιας τάξης, πανεπιστημιακών, εισαγγελικών αρχών, του Συ.ριζ.α. και εκπροσώπων των απεργών πείνας.

Οι διαπραγματεύσεις προϋποθέτουν την αλληλοαναγνώριση των μερών που συμμετέχουν, με στόχο τον συμβιβασμό, ο οποίος με την σειρά του σημαίνει αμοιβαίες υποχωρήσεις στην βάση του εφικτού και της αναλογίας ισχύος που αντιστοιχεί στους εμπλεκόμενους. Καμία μορφή αγώνα δεν αποκλείει την επιλογή της διαπραγμάτευσης –εκ μέρους των κινητοποιούμενων ομάδων πίεσης– με εκπροσώπους θεσμών και μηχανισμών, αλλά παρ’ όλα αυτά το κράτος, σε κάθε περίπτωση, συμμετέχει από θέση ισχύος. Αυτό δεν πρέπει κανείς να το ξεχνά.

Οι εξουσιαστικές αριστερές μερίδες που συμμετείχαν και συνεχίζουν να συμμετέχουν στην διευθέτηση της συγκεκριμένης κινητοποίησης, είναι βετεράνοι σε διαπραγματεύσεις αυτού του είδους. Κάθε τεχνικός της εξουσίας ιεραρχεί τους σκοπούς που θέτει, τα ανταλλάγματα που είναι διατεθειμένος να παραχωρήσει ή να «θυσιάσει», αλλά και τους εκβιασμούς που έχει περιθώρια να ασκήσει.

Για εμάς κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Η απεργία πείνας δεν είναι, φυσικά, αγωνιστικός αυτοσκοπός και βέβαια καθορίζεται και καθορίζει άμεσα ένα συγκεκριμένο διάστημα κατά το οποίο κινητοποιούμενοι δεν είναι μόνο οι απεργοί ή ο απεργός πείνας είτε είναι αναρχικός, είτε όχι. Επομένως, πρόκειται απλώς για μια πολιτική παγίδα, όταν κάποιος επικαλείται ως αιτία της αλληλεγγύης την χρήση ενός συγκεκριμένου μέσου ή κάποιο «καθαγιασμένο» αίτημα, στην προκειμένη περίπτωση την νομιμοποίηση όλων των «παράνομων» μεταναστών.

Και βέβαια, το μέγεθος της πολιτικής απάτης μεγαλώνει, όταν είναι κάτι παραπάνω από φανερό, ότι ο πραγματικός στόχος δεν μπορεί να ταυτίζεται με τον εξόφθαλμα ανέφικτο, που έχει δηλωθεί, κάτι που φυσικά γνωρίζουν και οι ίδιοι οι απεργοί πείνας, αλλά και οι επαγγελματίες διαμεσολαβητές. Ούτε, φυσικά, τουλάχιστον από αναρχικής σκοπιάς, η ενδεχόμενη αυτοθυσία, που είναι δυνατόν να επιδειχθεί, μπορεί να είναι εκ των προτέρων ή εκ των υστέρων εκμεταλλεύσιμη και να λειτουργήσει ως μοχλός πολιτικού εκβιασμού.

Την ίδια στιγμή η βόρεια Αφρική φλέγεται με τους εξεγερμένους στην Τυνησία, και την Αλγερία μέχρι την Αίγυπτο και το Σουδάν να στέλνουν στα αζήτητα εκείνες τις περίφημες «προφητείες» (τις θυμάται μήπως και κανείς;) περί «τέλους της ιστορίας και σύγκρουσης των πολιτισμών». Τα κίνητρα που τους ξεσηκώνουν αναμφίβολα απέχουν από τον εθνικιστικό ή τον θρησκευτικό ζήλο όσο η γη από το φεγγάρι.

Και όσο η φωτιά εξαπλώνεται τόσο πιο κοντά φαίνεται να βρίσκεται μια επαναστατική έκρηξη, που θα δικαιώσει την πίστη τόσων και τόσων αγωνιζόμενων που έδωσαν την ζωή τους σε κάθε εποχή, όπου γης, πιστεύοντας σε ένα αύριο με ανθρώπους ελεύθερους, και άναρχους.

Φεβρουάριος 2011

Tα περιεχόμενα υπάρχουν στο anarchy.gr

 

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: