Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Anarchist Core BACK TO THE STREETS, email: dromous@revolution.gr

Κυκλοφορεί η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ φ. 100

Posted by dromous στο 04/12/2010

Από την Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου, κυκλοφορεί το 100ο φύλλο της μηνιαίας πανελλαδικής αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Ακολουθεί το προλογικό κείμενο, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

 

Οι λέξεις επαναλαμβάνονται με την ίδια σειρά, από τα ίδια μουντά πρόσωπα που εκπροσωπούν κράτη, τράπεζες, διεθνείς οργανισμούς, «δεξαμενές σκέψης»… Οι κοινωνίες «χρωστούν» στον ελλαδικό χώρο, στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία ή στον ιταλικό Νότο. Η «οφειλή» είναι μεγάλη και η «διάσωση» αναγκαία οδυνηρή. Η αναγνώριση του «χρέους» συνεπάγεται «ενοχή» και η αναγνώριση της «ενοχής» συνεπάγεται την υπόσχεση αποδοχής του πόνου ως αντίτιμο της ανεκπλήρωτης εξόφλησης. Η απαίτηση «αποπληρωμής», όμως με την έννοια της τιμωρίας, δεν ταυτίζεται, δεν ταυτιζόταν άλλωστε ποτέ, με την οικονομική ανταπόδοση. Οι «δανειστές», παρουσιαζόμενοι ως αδιαφιλονίκητοι κύριοι σωμάτων και ψυχών προσβλέπουν όχι μόνο στην εξασφάλιση του οικονομικού κέρδους, αλλά στην πλήρη κατοχή εκείνων που τίθενται στην θέση του «χρεώστη».
Το ζήτημα, λοιπόν, που στην ουσία θέτει η «κρίση» δεν είναι οικονομικό ούτε στο ελάχιστο. Το ίδιο ζήτημα θέτει κάθε θρήσκευμα ρητορεύοντας για την «Μήνι των θεών» που θα πέσει στα κεφάλια των «ασεβών» διασκεδάζοντας με την αδυναμία τους και τιμωρώντας τις «αμαρτίες» τους. Το ίδιο ζήτημα έθεσαν οι εντολοδόχοι, (η «συμμαχία των προθύμων»), των βασανιστών στα «Γκουαντανάμο» κουνώντας επιδεικτικά στην ανθρωπότητα το φιρμάνι που προκήρυσσε την νομιμοποίηση κάθε βασανιστηρίου, νομιμοποίηση που δεν επεδίωκε τόσο το ποινικά ακαταδίωκτο αλλά κάτι παραπάνω: να ακουστεί ακόμη πιο εφιαλτικά το μουγκρητό του θηρίου που κατασπαράσσει τις σάρκες των θυμάτων, ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για την αδυναμία των υπολοίπων που θα καταδιωχτούν ως «ένοχοι» ή έστω ως «ύποπτοι εχθροί»…

Ο Φρειδερίκος Νίτσε στη «Γενεαλογία της Ηθικής» επισημαίνει ότι η βασική ηθική έννοια Schuld (ενοχή) έχει την καταγωγή της στην πολύ υλιστική έννοια Schulden (χρέος), ενώ ταυτόχρονα αναρωτιέται αν οι γενεαλόγοι της ηθικής έχουν την παραμικρή υποψία ότι «η τιμωρία, ως αντίποινα, εξελίχθηκε εντελώς ανεξάρτητα από κάθε προϋπόθεση για ελευθερία ή ανελευθερία της θέλησης».

Στην αρχαία Αίγυπτο σε περίπτωση που κάποιος χρεώστης αδυνατούσε να κρατήσει την υπόσχεση του για αποπληρωμή της οφειλής του, ο δανειστής μπορούσε να κόψει ένα κομμάτι του σώματός του που θεωρούσε ότι αναλογούσε στο χρέος. Η κατάσταση αυτή μάλιστα ήταν τόσο διαδεδομένη, ώστε γρήγορα εμφανίστηκαν ακόμα και νομικές εκτιμήσεις για την αναλογική με κάποιο χρέος αξία μελών του ανθρωπίνου σώματος, ενώ διάταξη της Ρωμαϊκής Δωδεκάδελτου (που ο Νίτσε θεωρούσε «πρόοδο, απόδειξη μιας πιο ελεύθερης, πιο γενναιόδωρης, πιο ρωμαϊκής αντίληψης, περί νόμου…»!!!) όριζε ότι δεν είχε σημασία αν ο πιστωτής σε μια τέτοια περίπτωση έκοβε …περισσότερο ή λιγότερο κρέας («si plus minusve secuerunt, ne fraude esto»).
Ο Νίτσε, όμως, είχε κάνει και μια ακόμη παρατήρηση: «Μέσω της «τιμωρίας» του χρεώστη, ο πιστωτής (που προέρχεται από χαμηλότερη κοινωνική θέση) συμμετέχει στο δίκαιο των κυρίων: επιτέλους, για μια φορά δοκιμάζει το υψηλό συναίσθημα τού να μπορεί να περιφρονεί και να κακομεταχειρίζεται κάποιον ως «κατώτερο του» – ή τουλάχιστον, αν το δικαίωμα της τιμωρίας και η εκτέλεσή της έχει περάσει στις «αρχές», να μπορεί να βλέπει να τον περιφρονούν και να τον κακομεταχειρίζονται. Η αποζημίωση επομένως συνίσταται σε μια εντολή και σ’ ένα δικαίωμα για σκληρότητα».

Το ίδιο αυτό δικαίωμα στην σκληρότητα διεκδικούν ορισμένοι στο όνομα της επανάστασης επικαλούμενοι και αυτοί μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, έτσι βέβαια όπως αυτοί την θέτουν, και μάλιστα ως «αγγελιοφόροι» του «νέου». Οι υπόλοιποι χαρακτηρίζονται απλά μια αγέλη κινητοποιούμενων, που θωρούν περιγελαστικά οι ανήκοντες σε μια ανώτερη φυλή επαναστατών, διαβάζοντας το «νέο» ευαγγέλιο της δικιάς τους ανωτερότητας και δύναμης…

Εμείς, επειδή αδυνατούμε να «χωνέψουμε» ότι όλα επιτρέπονται στο όνομα της «νέας» επανάστασης, θα μείνουμε σταθερά ανάμεσα στους «αδύναμους», ανυποχώρητα αναρχικοί, ανυποχώρητα πολέμιοι κάθε εξουσίας, προσπαθώντας ανυποχώρητα να παραμείνουμε άνθρωποι με ελεύθερο πνεύμα, ήθος και κατανόηση…

Δεκέμβριος 2010

 

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.