Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Anarchist Core BACK TO THE STREETS, email: dromous@revolution.gr

Κυκλοφορεί η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ φ. 88

Posted by dromous στο 05/11/2009

Από την Τρίτη 3 Nοεμβρίου 2009, κυκλοφορεί το φύλλο 88 της μηνιαίας πανελλαδικής αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

diadromi_881

Το προλογικό κείμενο αυτής της έκδοσης:

Κατά την διάρκεια της πρώτης δεκαετίας της λεγόμενη μεταπολίτευσης το όραμα που προβλήθηκε από τους διαχειριστές των κρατικών υποθέσεων μπορεί να συνοψιστεί σε ένα ζευγάρι λέξεων: «εκδημοκρατισμός και εκσυγχρονισμός».

Μια ολοένα και περισσότερο κατακερματισμένη κοινωνία σε υπο-«σύνολα» που συγκροτούνταν σε μια βάση καθαρά συντεχνιακών συμφερόντων καλούνταν να αφομοιώσει το «σχέδιο», αλλά και να συναινέσει στην εφαρμογή του για την οποία υπεύθυνοι εμφανίζονταν «χαρισματικοί» ηγέτες.

Το «πελατειακό κομματικό σύστημα» πανταχού παρόν να δίνει «λύσεις», να «βολεύει», αλλά και να ξεβολεύει, να ανοίγει τις πόρτες για το περιζήτητο «δημόσιο», όνειρο ζωής, απωθημένο, πηγή σιγουριάς και φάρμακο κατά της ανασφάλειας που σημάδεψε δύο γενιές, απότοκο πολέμων, ανέχειας, πολιτικών κατατρεγμών, αλλά και της μετανάστευσης.

Η δυνατότητα αυξανόμενης κατανάλωσης δυτικού τύπου ήρθε σαν πρότυπο ζωής να γκρεμίσει κοινωνικές παραδόσεις και συνήθειες. Η λεγόμενη κοινωνική ανέλιξη άρχιζε να πνίγει την ανθρωπιά που παρ’ όλα αυτά συνέχιζε να ανθίζει και να περιγελά όσους μεγαλοπιάνονταν αναρριχόμενοι σε «ανώτερα στρώματα και τάξεις». Η κατανάλωση μαζικής «κουλτούρας» ήρθε σαν αναπόσπαστο μέρος της ενσωμάτωσης στις νόρμες της εξουσίας. Το «μεγαλείο» της φυλής πάντα επίκαιρο στις δύσκολες «εθνικές στιγμές». Όσο για τις κοινωνικές συγκρούσεις αναγνωρίζονταν μόνο ως αποτέλεσμα της τριβής κάθε φορά του «παλιού» με το «νέο», του «αναχρονιστικού» και «συντηρητικού» με την «πρόοδο» και την «μεταρρύθμιση».

Και τώρα «η επανίδρυση του κράτους», το «νέο κράτος», η «ανάγκη για ισχυρούς θεσμούς» είναι πάλι εδώ. Τα ονόματα των ηγεμόνων τα ίδια. Μπορεί να μην προβάλλονται ως χαρισματικοί όσο οι προπάτορες τους, αλλά φαίνεται να τα κουτσοβολεύουν.

Και η αριστερά είναι εδώ. Και αυτή φαίνεται να τα κουτσοβολεύει. Λίγο συναίνεση. Λίγες διαμαρτυρίες για περισσότερα δικαιώματα των πολιτών γενικά ή της «εργατικής τάξης» ειδικότερα, λίγο ενάντια στην κρατική καταστολή και την εξαθλίωση των μεταναστών και των προσφύγων. Και το πράγμα τσουλάει. Να μην είχαν και αυτούς τους ξεσηκωμούς πότε πότε θα ήταν ακόμα πιο ικανοποιημένοι.

Γιατί την τελευταία φορά τα πράγματα «ξέφυγαν». Παράγινε το κακό. Παραήταν πολλοί οι εξεγερμένοι. Παραφούντωσαν οι φωτιές τους. Κακό παράδειγμα για όλο τον κόσμο που έσπευσε να ρωτήσει, να μάθει, τι και πώς. Πως σταμάτησε το «ρολόι» της εξουσίας έστω και για λίγο να δείχνει την «σωστή ώρα»… Πως τόλμησαν να αναμετρηθούν οι καινούργιοι ξυπόλυτοι με τις παντοδύναμες ορδές που φυλάττουν την τάξη και την ασφάλεια των ισχυρών και των μεγάλων.

«Να μην ξαναγίνει», σκέφτηκαν όσοι ενοχλήθηκαν. Και καταπιάστηκαν με τον σκοπό αυτό. «Φίλοι» και εχθροί, σύμμαχοι και συνοδοιπόροι, «αντάρτες» και «ειδικοί». Μεγαλοπιάστηκαν όλοι για να οδηγηθούν οι ταραξίες σε ανώδυνα χωράφια, σε «βάλτους» και εφήμερες «νίκες», σε εφήμερες «δόξες». Όλοι; Και βέβαια όχι. Όπως πάντα και βέβαια όχι όλοι. Η φωτιά μπορεί να ζωντανέψει.

Και θα ζωντανέψει…

«Ότι ερπετό και ασήμαντο της γης ας τρέξει. Μας προκαλεί το εφήμερο με όσες καμπάνες διαθέτει» (Κομπαγιάσι Ίσσα, 1825).

Νοέμβριος 2009

Ο Κύκλος Σύνταξης

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: