Ακολουθεί το προλογικό κείμενο, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:
Για μιαν ακόμη φορά αποδεικνύεται περίτρανα, ότι το οικονομικό ζήτημα ακόμα και αν εκδηλώνεται με τον πλέον επώδυνο τρόπο για πλήθος ανθρώπων, δεν αρκεί για να πυροδοτήσει μια ευρύτατη κοινωνική εξέγερση. Ταυτόχρονα, η ονομαζόμενη κρίση ολοένα και περισσότερο αναδεικνύεται ως το όχημα για την αναδιανομή περιοχών εξουσίας και εκμετάλλευσης εκ μέρους των κυρίαρχων, αλλά και ως το «εργαστήριο» μέσα στο οποίο τελούνται οι τελικές επιδιορθώσεις των υπό κατασκευή «νέων» δομικών εργαλείων τόσο για την ευρωπαϊκή κυριαρχία, όσο και την παγκόσμια. Αυτές οι δύο διαπιστώσεις είναι αλληλένδετες.

Άλλη μια σημαντική διαπίστωση έχει να κάνει με την ανυπαρξία πλέον προνομιακών ζωτικών χώρων για τους κυρίαρχους, όχι μόνο όπως τους γνωρίσαμε κατά την διάρκεια του προηγούμενου αιώνα, αλλά ακόμα και με τον τρόπο που τέθηκαν μετά και την τυπική λήξη του λεγόμενου διπολικού παγκόσμιου συστήματος κυριαρχίας.

Η τελευταία μεγάλη εκστρατεία κεντρικά της Ευρασίας (Ιράκ), σε ένα σημείο που ιστορικά εδώ και χιλιάδες χρόνια αποτελεί το αναγκαίο πέρασμα για κάθε αυτοκρατορία, που ανεβαίνει αλλά και που δύει, μοιάζει με μια βαριά πέτρα που πέφτοντας στα νερά μιας λίμνης βυθίζεται στο πάτο, με τα από-νερά της, όμως, να δημιουργούν για αρκετή ώρα ομόκεντρους κύκλους που ταξιδεύουν στις παρά-πλευρες όχθες.

Το νήμα των συγκρούσεων και των εξεγέρσεων που πραγματοποιήθηκαν κατά την διάρκεια των κινη-τοποιήσεων ενάντια στην παγκοσμιοποίηση είναι κοινό με εκείνο της βόρειας Αφρικής, έτσι όπως εκ-δηλώθηκε το 2011, παρ’ όλες τις σημαντικές διαφορές; Αναμφίβολα, ναι. Δεν θα σταθούμε σ’ αυτό το σημείο στις επίσης αναμφίβολες δυνατότητες των κυρίαρχων να ενσωματώνουν ή να παροτρύνουν ξε-σηκωμούς που δεν αγγίζουν την ουσία της κυριαρχίας. Αυτό είναι δεδομένο. Διαγράφουν έτσι ολικά τις όποιες προσπάθειες ή εμπειρίες των ανθρώπων όταν ξεσηκώνονται; Φυσικά και όχι.

Η εξάπλωση των εξεγερτικών εγχειρημάτων έτσι όπως προχωράει η ενοποίηση της κυριαρχίας, δεν ενέχει μόνο προβλεπόμενες συνέχειες, αλλά ενέχει και απρόβλεπτους κινδύνους για τους εξουσιαστές. Από το Σιάτλ το 1999, την Γένοβα το 2001 και από εκεί στα παρισινά προάστια το 2005, τον Δεκέμβρη του 2008 στον ελλαδικό χώρο, και από εκεί στους ξεσηκωμούς στην βόρεια Αφρική, οι εξεγέρσεις σύντομα θα ανάψουν το φυτίλι επαναστατικών γεγονότων τα οποία αργά ή γρήγορα θα αντιμετωπίσει η κυριαρχία. Προς αυτήν κυρίως την κατεύθυνση ετοιμάζεται.

Το οικονομικό ζήτημα, η όξυνση της ανέχειας, η τρομοκρατία των αόρατων «αγορών» που πλέον πλα-νάται παντού και σε κάθε στιγμή, έρχονται απλά να περιορίσουν την ένταση, να κερδηθεί χρόνος, να στηθούν τα κατάλληλα αναχώματα, να προκληθούν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες οι συνέπειες ενός συμ-βατικού πολέμου.

Καθώς, λοιπόν, «βγαίνει» το 2011 η αναρχική προοπτική εξακολουθεί να είναι ασυμβίβαστα εχθρική στις εκλογικές καμπάνιες μιας αριστεράς που θα αποδειχθεί και πάλι το αποκούμπι, η λύση στα «αδιέ-ξοξα» της κυριαρχίας.

Η επίμονη άρνηση των αναρχικών απόψεων και πρακτικών να ετεροκαθοριστούν, όχι μόνο φωτίζει τον δρόμο του μέλλοντος, αλλά αναδεικνύει και τις «παλαιές» αρετές της κοινοτικής αυτάρκειας της ελεύθερης συνεργασίας, της ανιδιοτέλειας και της αλληλεγγύης.
anarchy.gr

Θεωρούμε σημαντικό να διευκρινίσουμε τη θέση μας σχετικά με τη δημοσιοποίηση πρόσφατων πρωτοβουλιών, που σχετίζονται με λογικές «περιφρουρήσεων αναρχικών εκδηλώσεων» στο χώρο του Πολυτεχνείου, που μάλιστα θεωρήθηκε σκόπιμο να καλυφθούν πίσω από την γενική υπογραφή «Αναρχικοί-αντιεξουσιαστές» με σαφή πρόθεση εκπροσώπησης του λεγόμενου χώρου.

Εδώ και δεκαετίες πραγματοποιούμε πολύμορφες εκδηλώσεις και παρεμβάσεις κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων ημερών του τριημέρου εορτασμού στο Πολυτεχνείο, επίσης συμβάλλουμε στην δημιουργία αναρχικού μπλοκ στις 17 Νοέμβρη, στο οποίο κάθε φορά συμμετέχουν χιλιάδες αναρχικοί-αντιεξουσιαστές και νεολαίοι.

Μπορεί κάποιος να αποτιμά θετικά ή αρνητικά την συγκεκριμένη συμβολή μας. Δεν μπορεί όμως κανείς να αρνηθεί ότι ουδέποτε μέχρι τώρα –και στους πιο χαλεπούς καιρούς– επιζητήσαμε από οποιοδήποτε άτομο ή συλλογικότητα να «περιφρουρήσει» είτε την παρουσία μας στα τραπεζάκια έξω από το χώρο του Πολυτεχνείου, είτε τις εκδηλώσεις-συζητήσεις που πραγματοποιούμε με την αυθόρμητη συμμετοχή πλήθους συντρόφων, αλλά και γενικότερα ανθρώπων που εδώ και τόσα χρόνια δίνουν ένα σταθερό παρών σ’ αυτές τις εκδηλώσεις.

Η θέση μας, λοιπόν, παραμένει ξεκάθαρα αντίθετη με κάθε είδους πολιτοφυλακές και αυτόκλητες εργολαβίες προστασίας των αναρχικών και λοιπών εκδηλώσεων και παρεμβάσεων.

Δεν έχουμε πάψει να διακηρύσσουμε την πάγια θέση μας ότι άβυσσος χωρίζει τις ιδεολογικοπολιτικές θέσεις του ΚΚΕ και της κάθε αριστεράς με την ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΗ. Η ίδια, όμως, άβυσσος μας χωρίζει και από λογικές που αποδυναμώνουν την αναρχική απελευθερωτική πρόταση και δίνουν επιχειρήματα στους κάθε είδους εχθρούς της ελευθερίας.

Αντιλαμβανόμαστε πολύ καλά τον διαγκωνισμό ανάμεσα σε μερίδες της αριστεράς, όπως ο ΣΥΝ και το ΚΚΕ, που θεσμικά αποτελεί πλέον την αξιωματική αντιπολίτευση.

Παρ’ όλα αυτά ξεκαθαρίζουμε, για μιαν ακόμα φορά, με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι σ’ αυτήν την «διαμάχη» δεν σκοπεύουμε να λάβουμε το μέρος κανενός είτε έμμεσα είτε άμεσα. Μ’ άλλα λόγια, όπως και στο παρελθόν, δεν αντιμαχόμαστε μια μερίδα της αριστεράς για να πριμοδοτήσουμε μιαν άλλη, που χαρακτηρίζεται περισσότερο κινηματική. Τα εκλογικά τους αλισβερίσια δεν μας αφορούσαν ποτέ, κάτι που δεν έπαψε να ισχύει και ούτε πρόκειται να ισχύσει για οποιοδήποτε λόγο.

Δεν ξεχνούμε, επίσης, ότι παραμένει διακαής πόθος διαφόρων εξουσιαστικών μερίδων η οριστική ματαίωση του «εορτασμού» της εξέγερσης του Νοέμβρη του ’73, καθώς και της πορείας που καταλήγει εδώ και 37 χρόνια στην αμερικάνικη πρεσβεία. Εκδηλώσεις στις οποίες οι αναρχικοί-αντιεξουσιαστές συνέβαλαν ώστε να μην αποτελούν ένα θεσμικό πανηγυράκι της μεταπολίτευσης ούτε την «αγωνιστική» επιβεβαίωση της δημοκρατίας απέναντι στην χούντα.

Δεν πρόκειται, λοιπόν, και σ’ αυτό το Πολυτεχνείο οι αναρχικοί να χρεωθούν τα όνειρα και τις επιδιώξεις καμίας εξουσιαστικής κλίκας. Πιστεύουμε ακόμη ότι «ανυποψίαστοι» δεν υπάρχουν πλέον, ειδικά μετά τα γεγονότα της Μαρφίν.

Θα επιμείνουμε στο δρόμο του αναρχικού και κοινωνικού απελευθερωτικού αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή κρατικής διαχείρισης, με ακόμα μεγαλύτερο πείσμα και πάθος, όσο θα εντείνεται ο στραγγαλισμός ολοένα και μεγαλύτερων κοινωνικών κομματιών από τις εθνοσωτήριες κυβερνήσεις, που επιβάλλει η πολιτική και οικονομική ελίτ των κυρίαρχων.

Ως εκ τούτου, δεν αποδεχόμαστε τις οποιεσδήποτε τέτοιου είδους «τυχούσες» «πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις», που ενδεχομένως προκύψουν με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Θα πραγματοποιήσουμε τις εκδηλώσεις, που έχουμε προγραμματίσει για 15 και 16 Νοεμβρίου στο ισόγειο του κτιρίου ΜΑΧ, ενώ αναρτημένο πανώ και τραπεζάκια με αναρχικό υλικό θα υπάρχουν στη πλευρά της Πατησίων με Στουρνάρα, ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΙΤΟΦΥΛΑΚΕΣ και ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΕΙΣ, επιμένοντας στην ελεύθερη πρόσβαση στο χώρο των εκδηλώσεων οποιουδήποτε επιθυμεί να προσέλθει σ’ αυτές.

Συγκεντρωνόμαστε την Πέμπτη 17 Νοεμβρίου στις 3:30 μμ στο Σύνταγμα με πανώ που θα γράφει:
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΚΑΙ ΣΚΛΑΒΙΑΣ, 
ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΔΡΟΜΟ, ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ, 
ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΜΨΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ,
αρνούμενοι την κάθε είδους προσπάθεια οικειοποίησης απόψεων, συνθημάτων και πρακτικών που οδήγησαν τους καταπιεσμένους ανθρώπους σε αλληλοεξόντωση προς δόξαν τους κράτους και των κάθε είδους εξουσιαστών.

Τέλος, για εμάς είναι αδιανόητο αναρχικοί να καλούνται να συμμετάσχουν σε μπλοκ του οποίου το πανώ θα γράφει ΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΔΙΑΛΕΓΕΙ Ή ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ Ή ΤΑ ΟΠΛΑ το οποίο, όπως θυμίζουν γεμάτοι περηφάνια οι οργανωτές του, ήταν σύνθημα του ΕΑΜ σε πανώ σε πορεία τον Δεκέμβρη του 1944.

Γιατί η ιστορία των κομμουνιστών δεν θα γίνει ποτέ η δικιά μας ιστορία.

Γιατί αρνούμαστε να ξεχάσουμε το αίμα των αναρχικών που χύθηκε από κομμουνιστές κατά την διάρκεια της κοινωνικής επανάστασης στην Ισπανία το 1936-39, στην εξέγερση της Κροστάνδης το 1921, τον εκτοπισμό και την δολοφονία εκατομμύριων διαφωνούντων με τους κομμουνιστές στα Γκουλάγκ (Κεντρική Διεύθυνση Στρατοπέδων) της μετεπαναστατικής Ρωσίας, αλλά και των χιλιάδων δολοφονημένων και βασανισμένων από την περιβόητη Τσε-Κα (Έκτακτη Ρωσική Επιτροπή Προστασίας της Ρωσικής Επανάστασης κατά της Αντεπανάστασης και της Υπονόμευσης).

Γιατί κανείς δεν μπορεί να ξεχνά ότι το 1923 έναν χρόνο πριν από τον θάνατο του Λένιν καταμετρώνται 355 στρατόπεδα καταναγκαστικών έργων, 105 φυλακές, ενώ το 1941 στην «μεγάλη κομμουνιστική πατρίδα» που έσφυζε πράγματι από «κομμουνιστική υγεία» οι χαρακτηρισμένοι ως «ποινικοί» ανέρχονταν σε 15.000.000 ανθρώπους περίπου δηλαδή στο 10% του συνολικού πληθυσμού!!!

Φυσικά ο καθένας μπορεί να θαυμάζει αυτά τα «κατορθώματα», και να τοποθετεί τον εαυτό του στους «εκλεκτούς» συνεχιστές του έργου του ΕΑΜ ή της ΟΠΛΑ. Όχι όμως στο όνομα των αναρχικών, όχι εκπροσωπώντας τους αναρχικούς.

Ο αγώνας τόσων και τόσων αναρχικών σε κάθε χρόνο και χώρο για την κοινωνική απελευθέρωση από κάθε είδους δεσμά, από κάθε είδους εξουσία και ιδεολογία, συμπεριλαμβανομένης της κομμουνιστικής, δεν είναι ένα κουρελόχαρτο επειδή κάποιοι νομίζουν ότι έτσι είναι.

Αθήνα 13 Νοεμβρίου 2011

anarchy.gr

Πρόκειται για μια Συλλογή Ντοκουμέντων που, μέσα σε 240 σελίδες μεγάλου σχήματος, δίνει μια εικόνα της κατάστασης που υπήρχε πριν, κατά και μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης.

Στο βιβλίο περιλαμβάνεται ανέκδοτο υλικό καθώς και κείμενα που αναφέρονται στο σημαντικό αυτό γεγονός. Παρατίθενται, επίσης, αποσπάσματα από εφημερίδες, φωτογραφίες, προκηρύξεις, αφίσες καθώς και ανατυπώσεις εντύπων που είχαν εκδοθεί σε σχέση με την εξέγερση.

«Είναι δύσκολο να εκτιμήσει κάποιος ένα γεγονός εάν δεν προσπαθήσει να ανατρέξει όσον το δυνατόν πιο εμπεριστατωμένα στις απόψεις και στις καταβολές όσων συμμετείχαν με καθοριστικό τρόπο στην δημιουργία του. Σίγουρα κάτι τέτοιο αφορά μια συλλογική διεργασία στην οποία έχουν την δυνατότητα, αλλά και κάθε λόγο σε κάθε περίπτωση να συμβάλλουν πρώτα και κύρια οι αναρχικές ομάδες, όσο τουλάχιστον αφορά τους αναρχικούς. Γεγονότα που όπως προαναφέρθηκε σημάδεψαν τους κοινωνικούς αγώνες, γεγονότα που έφεραν στο προσκήνιο απόψεις και πρακτικές που ενόχλησαν το κράτος και τους μηχανισμούς του δεν «κλείνουν», όσα και αν έχουν καταγραφεί σε σχέση με αυτά.

[…]Το πόσο συνταράχτηκε το κράτος από την εξέγερση του 1995 μπορούμε να το αντιληφθούμε όταν διαπιστώσουμε πως σε κάθε περίπτωση σύλληψης ή αναφοράς σε κάποιους ανθρώπους που συσχετίζονται με το 1995 οι κρατικοί υπάλληλοι δεν χάνουν την ευκαιρία να το επισημαίνουν. Αλλά αυτό είναι πραγματικά ένας φόρος τιμής στην εξέγερση, ένας φόρος τιμής σ’ αυτούς που μπορούν να κάνουν τα «αδύνατα» δυνατά…

Είναι μια πραγματικότητα το ότι υπάρχουν οι προδιαγεγραμμένοι και ανατεθειμένοι ρόλοι αφ’ ενός, και η αγωνιστική στάση αφ’ ετέρου. Και οι ρόλοι από την αγωνιστική στάση απέχουν πολύ. Στην πρώτη έχουμε όλα τα χαρακτηριστικά της ανάδειξης ενός ατομισμού και στην άλλη την ανιδιοτέλεια και την αντικρατική στάση. Χρειάζεται, επίσης, να επισημάνουμε πως από τους 500 και πλέον εξεγερμένους του Πολυτεχνείου 1995 που πέρασαν από τα δικαστήρια ενηλίκων ή ανηλίκων ΜΟΝΟΝ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟ ΧΡΟΝΙΚΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑ. Αυτό είναι μια αντανάκλαση της κοινωνικής δυναμικής που υπήρχε, κάνοντας το κράτος να είναι «συγκρατημένο».

[…] Κάθε εξέγερση είναι μοναδική. Αυτή η μοναδικότητα είναι που μας επιτρέπει να διακρίνουμε τα χαρακτηριστικά που αναδείχτηκαν πριν, κατά και μετά την εκδήλωσή της. Και το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ του 1995, δεν μπόρεσε να αποφύγει τη μοίρα των εξεγέρσεων που προηγήθηκαν από αυτό, αλλά και που το ακολούθησαν. ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΕ σημαντικών εξελίξεων. Έτσι είναι. Ο κανόνας των εξεγέρσεων στον ελλαδικό χώρο είναι να προηγούνται (συνήθως) καταστάσεων και λιγότερο να έπονται.

Η Εξέγερση του 1995, όταν ξέσπασε με πολλές αφορμές, σηματοδότησε το τέλος μιας περιόδου τόσο της κυριαρχίας, όσο και των κοινωνικών αγώνων στον Ελλαδικό χώρο. Ήρθε σε μια στιγμή όπου έμπαινε σε πράξη η εφαρμογή των ευρύτερων σχεδίων της κυριαρχίας και για τον ελλαδικό χώρο.

Το Πολυτεχνείο του 1995, λόγω του χρονικού σημείου κατά το οποίο εκδηλώθηκε, αλλά και εξ αιτίας της πολυσυνθετότητας των συμμετεχόντων σ’ αυτό, έδωσε κάτι το ξεχωριστό: την ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΗ διάσταση.

Καταθέτουμε, λοιπόν, αυτή μας την προσπάθεια ως μία συμβολή στην κοινωνική και ιστορική μνήμη και ελπίζουμε πως μέσα από το υλικό που έχει συγκεντρωθεί, σ’ αυτή την έκδοση, αναδεικνύονται οι ουσιαστικές διαστάσεις της εξέγερσης του Νοέμβρη 1995, που κομβικό της σημείο ήταν η κατάληψη του Πολυτεχνείου ανήμερα της 22^ης επετείου της εξέγερσης του 1973».

Το βιβλίο Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ, Πολυτεχνείο 1995 διατίθεται σε κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης  και στα γραφεία της Αναρχικής Αρχειοθήκης αυτών των πόλεων.

Ακολουθεί το προλογικό κείμενο, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

«Η Ελλάδα υποβοηθείται από διαρκείς μεταγγίσεις αίματος. Αλλά τώρα πρέπει να κάνει την εγχείρηση, γιατί αλλιώς σε λίγους μήνες κυριολεκτικά θα είμαστε αντιμέτωποι με μια οικονομική καταστροφή». Τάδε έφη ένας από τους πολλούς ντόπιους οικονομολόγους, προμηνύοντας μ’ αυτά τα λόγια την «κατάρρευση» σε περίπτωση που δεν «αναδιαρθρωθεί» το κράτος και η οικονομία.

Λίγο πριν την τελική (;) «εγχείρηση» και λίγο μετά από την συμφωνία για την επισημοποίηση της «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», που διαφημίστηκε σαν τον «πόλεμο» τραπεζιτών και της γερμανίδας καγκελαρίου Α. Μέρκελ. «Αν και η χώρα έχει λάβει τα σκληρότερα μέτρα που έχει πάρει δυτική χώρα εκτός πολέμου», συμπληρώνουν γερμανοί δημοσιογράφοι, «το χρέος έχει μεγαλώσει κατά 67 δισεκατομμύρια ευρώ, σε σχέση με το ΑΕΠ έχει φτάσει από το 127% στο 157%. Δεν μπορεί κανείς να κάνει μυς όταν πεινάει».

Ο πληθυσμός έπρεπε πρώτα να δεχθεί την «ήττα», την ταπείνωση και τον εξευτελισμό για να αποδεχθεί όσο το δυνατόν με λιγότερες αντιδράσεις ότι είναι υπεύθυνος για το τελικό μέγεθος της «καταστροφής». Όταν και σε όποιες συνθήκες αυτό «μετρηθεί». Μέχρι τότε, η «απομόνωση» του ελληνικού «προβλήματος» φαίνεται να εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις, που θέτουν εδώ και καιρό σημαντικά οικονομικά και πολιτικά κυριαρχικά συμφέροντα για την έξοδο από την ευρωζώνη, αλλά και για να «προστατευθούν» και να «θωρακιστούν» η ισπανική και η ιταλική «περίπτωση» και όχι μόνο.

Όσο για το γεγονός, ότι η «κρίση» ήταν εξ ολοκλήρου τεχνητή εξ αρχής, έρχεται να επιβεβαιωθεί ολοένα και με πιο ατράνταχτο τρόπο, αφού πλέον κανείς δεν μπορεί να κρύψει ότι η περίοδος από το Μάιο του 2010 μέχρι και την περιβόητη συμφωνία των Βρυξελλών περί «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» ήταν απαραίτητο να παρέλθει για γενικότερους λόγους και όχι βέβαια για να παρθούν συγκεκριμένες «τολμηρές» αποφάσεις περί «κουρέματος». Ο στόχος, όπως αποδεικνύεται, ήταν και παραμένει η βαθμιαία οικονομική εξαθλίωση ενός πληθυσμού, που όφειλε να νιώσει ενοχή, γιατί «χρωστάει» ή να συναινέσει στην εξαθλίωση του, ο ανασχηματισμός των λεγόμενων μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων και η παράδοση έναντι πινακίου φακής του πλούτου μιας χώρας.

Παράλληλα, το ελλαδικό κράτος επανασυγκροτείται με την μορφή προτεκτοράτου, αποτελώντας έναν ακόμα κρίκο αυτού του είδους στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, στην οποία εντάσσεται ιστορικά και η βαλκανική χερσόνησος. Το λουτρό αίματος που θα σφραγίσει ανεξίτηλα αυτή την ακόμη εξελισσόμενη διαδικασία στην ευρύτερη περιοχή και που ψευδεπίγραφα και με μεγάλη θρασύτητα χαρακτηρίζεται αραβική «άνοιξη», δεν χωρίζει αλλά εξηγεί ακόμα περισσότερο την λεγόμενη κοινή ιστορικά «μοίρα» των καταπιεσμένων του ελλαδικού χώρου με τους πληθυσμούς της Μέσης ανατολής.

Τα φτηνά λογίδρια περί δημοκρατικοποίησης των καθεστώτων έρχονται σαν πέπλο καπνού να κρύψουν την ενίσχυση του ρόλου του στρατού, είτε με την παραδοσιακή του μορφή (Αίγυπτος), είτε με την στρατιωτικοποίηση των «απελευθερωτών» ανταρτών (Λιβύη) υπό την άγρυπνη καθοδήγηση και στήριξη των νατοϊκών δυνάμεων. Το φρικώδες «λαϊκό» λιντσάρισμα του Καντάφι και η έκθεση της σωρού του προς τέρψιν του «απελευθερωμένου» λαού, έρχεται να προστεθεί απλά στον απαγχονισμό του Σαντάμ Χουσείν ή στον εξευτελισμό ενός ναρκωμένου και αιχμάλωτου Οτζαλάν και να συμβολίσει την επέλαση της «νέας» αυτοκρατορίας. Όσο για τους υπαλλήλους τύπου Παπανδρέου ή Βενιζέλου, φαίνεται να έρχονται πράγματι από το μέλλον. Όσο ζοφερό και να φαντάζει πλέον για τους υπηκόους τους.

Μικρή σημασία έχει, λοιπόν, εάν η «λύση Παπανδρέου» αντέξει δύο, τρεις μήνες ή έναν χρόνο. Οι ντόπιες ομάδες συμφερόντων που διαγκωνίζονται να διατηρήσουν τα προνόμια τους ή να παζαρέψουν τη νέα τους θέση, εξ ίσου μικρή σημασία έχει εάν θα προκρίνουν άμεσα ή αφήσουν για «αργότερα» το «πείραμα» των εκλογών, ώστε να διευθετηθούν ορισμένες τυπικές και μόνο λεπτομέρειες στο διαχειριστικό πεδίο.

Άλλο τόσο φτηνιάρικες και πολυκαιρισμένες ακούγονται οι αριστερές κορώνες περί εθνικοαπελευθερωτικών μετώπων, για να μην πούμε θλιβερές όσο και η περιφρούρηση του κοινοβουλίου από τους ροπαλοφόρους του ΚΚΕ, που …δοξάστηκαν για μιαν ακόμα φορά προστατεύοντας και εξασφαλίζοντας την «άψογη» διαδικασία ψήφισης των σκληρότερων αντεργατικών μέτρων εδώ και 100 χρόνια!!! Και τούτοι, όμως, οι πραιτωριανοί με ερυθρή προβιά ματαιοπονούν. Η ιστορία κοιλοπονά για μιαν ακόμη φορά. Και όσο και επώδυνη να είναι η γέννα δεν φαίνεται να αργεί. Φθάνει ο πόθος για ελευθερία, η αποστροφή σε κάθε είδους υποδούλωση να μην σβήσει την ανθρωπινότητα των εξεγερμένων, αλλά να συνταιριάξει για πάντα μαζί της…

Νοέμβριος 2011

anarchy.gr

Η λεγόμενη “οικονομική κρίση” δεν είναι καθόλου άσχετη με τις εξελίξεις στον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας” όπως φαίνεται και από την παρακάτω ανάλυση σχετικά με την 10η επέτειο της εισβολής στο Αφγανιστάν. Το στρατιωτικό, πολιτικό αλλά και οικονομικό κόστος είναι πλέον υπολογίσιμο για τους συμμάχους που συνεχίζουν τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (ενώ παράλληλα παριστάνουν και …τους υπέρμαχους της ειρήνης – εδώ γελάνε!), δολοφονώντας συνέχεια άμαχους και ολόκληρα χωριά και καταστρέφοντας ολόκληρες περιοχές.

Υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί και πολιτικοί της Δύσης δηλώνουν πλέον ανοιχτά ότι η εισβολή στο Αφγανιστάν, που οργανώθηκε από τις ΗΠΑ πριν 10 χρόνια με το πρόσχημα του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”, αποδείχθηκε φιάσκο.

Στις 7 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από την εκκίνηση της καθολικής επίθεσης της “συμμαχίας των πρόθυμων” στο Αφγανιστάν.

Λίγο πριν την 10η επέτειο της έναρξης του πολέμου, ο πρώην διοικητής των ΝΑΤΟικών στη χώρα στρατηγός Stanley McChrystal άσκησε κριτική στις δυτικές δυνάμεις. Ο πρώην υψηλόβαθμος αξιωματικός των γερμανικών ένοπλων δυνάμεων (Bundeswehr) Harald Kujat συμφωνεί μαζί του.

Σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει την αποτυχία της στρατιωτικής καμπάνιας ο Μπάρακ Ομπάμα κατηγόρησε την κυβέρνηση του Πακιστάν ότι “συνεισφέρει στην αποσταθεροποίηση της κατάστασης στο Αφγανιστάν”. Αυτή η κατηγορία όμως είναι τελείως αβάσιμη, ειδικά αφού το Πακιστάν ήταν ο κύριος σύμμαχος στον πόλεμο ενάντια στο Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν, και η οπισθοφυλακή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Το μόνο λάθος του Πακιστάν ήταν ότι το Ισλαμαμάντ δεν μπόρεσε να νικήσει τους δικούς του Ταλιμπάν, που είναι σταθερά οχυρωμένοι στο Νότιο και Βόρειο Ουαζιριστάν, κάνοντάς το οπισθοφυλακή για τους μουτζαχεντίν.

Στο μεταξύ, κατά τη διάρκειά της ομιλίας του στο Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων ο McChrystal είπε ότι οι δυνάμεις των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν δρουν τυφλά και δεν έχουν αρκετές γνώσεις για να διεξάγουν επαρκώς μια παρατεταμένη εκστρατεία.

“Δεν ξέραμε αρκετά και ακόμα δεν ξέρουμε αρκετά. Οι πιο πολλοί από μας – και εγώ ανάμεσα σ’ αυτούς – είχαμε μια πολύ επιφανειακή κατανόηση της κατάστασης και της ιστορίας, και μια τρομακτικά απλουστευτική οπτική της πρόσφατης ιστορίας τα τελευταία 50 χρόνια”, δήλωσε ο στρατηγός.

Σύμφωνα με τον McChrystal, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η δημιουργία της κυβέρνησης-μαριονέτα στο Αφγανιστάν, μιας κυβέρνησης που ο πληθυσμός θα εμπιστευόταν και θα μπορούσε να μειώσει την επιρροή των Ταλιμπάν.

Τόνισε ότι ενώ ήταν ξεκάθαρη στη δυτική συμμαχία η πρόθεση να γίνει η εισβολή στο Αφγανιστάν μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, η μετέπειτα εισβολή στο Ιράκ προκάλεσε μόνο οργή, ειδικά στο μουσουλμανικό κόσμο, και απέτρεψε επιπρόσθετους πόρους που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν επιτυχώς στο Αφγανιστάν.

Με τη σειρά του, ο αρχηγός επιθεωρητής των Bundeswehr Harald Kujat είτε ότι από πολιτική πλευρά η ανάμιξη του γερμανικού στρατού στον πόλεμο εναντίον του Αφγανιστάν έχει ολοκληρωθεί, οι δεσμεύσεις στους συμμάχους εκπληρώθηκαν. Η Γερμανία έδειξε την αλληλεγγύη της προς τις ΗΠΑ. Αλλά, ως προς το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν, αποδείχτηκε ένα φιάσκο.

“Χρειαστήκαμε πολύ καιρό για ν’ αναγνωρίσουμε ότι σ’ αυτή την περίπτωση μιλάμε για την επιχείρηση, κατά την οποία ο εχθρός πολεμάει μια στρατιωτική μάχη και χρειαζόταν κι εμείς να κάνουμε το ίδιο”.

Σύμφωνα με τον πρώην αξιωματούχο των Bundeswehr, λόγω του γεγονότος ότι η επιθετικότητα των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ ενάντια στο Αφγανιστάν ήταν χαρακτηρισμένη ως “επιχείρησης σταθεροποίησης”, οι γερμανοί στρατιώτες δεν έλαβαν όπλα, με τα οποία θα μπορούσαν ν’ αναχαιτίσουν τον εχθρό, γράφει η Mitteldeutsche Zeitung.

Πάντως, αυτοί οι ισχυρισμοί είναι τελείως λάθος. Και η Γερμανία και οι ΗΠΑ και όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ που συμμετέχουν στην ένοπλη επίθεση εναντίον του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν ήξεραν για ποιο σκοπό επιτέθηκαν στο Αφγανιστάν. Έχουν κάνει ότι περνάει απ’ το χέρι τους για να νικήσουν τους μουτζαχεντίν. Οι πιο σύγχρονοι τύποι όπλων των δυτικών έχουν χρησιμοποιηθεί σ’ αυτό τον πόλεμο, ενώ οι Αφγανοί πολεμάνε με αυτοσχέδιες βόμβες και καλάσνικοφ. Αλλά το πιο δυνατό όπλο των μουτζαχεντίν είναι οι μαχητές αυτοκτονίας.

Αλλά παρά την αναγνώριση της αποτυχίας της στρατιωτικής εμπλοκής ενάντια στο Αφγανιστάν, και την ανακοίνωση της αποχώρησης των στρατευμάτων ως το 2014, ο τωρινός διοικητής των δυνάμεων των ΗΠΑ στη χώρα, στρατηγός John Allen (που διαδέχτηκε το στρατηγό Petraeus), είπε ότι οι αμερικανοί στρατιώτες δε θα αποχωρήσουν από τη χώρα το 2014.

“Ενώ κάποιοι άνθρωποι μπορεί να έχουν ακούσει ότι θα φύγουμε από το Αφγανιστάν το 2014, στην ουσία θα μείνουμε για πολύ καιρό ακόμα”, απείλησε.

(πηγή: kavkazcenter)

Ακολουθεί το προλογικό κείμενο, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

«Επίτροποι», νέοι «αντιβασιλείς», δανειστές και ντόπιοι πολιτικοί και οικονομικοί «σωτήρες», ή «φωστήρες». Λίγο πριν την «εθνική καταστροφή», λίγο πριν την «νέα σωτηρία». Από τον Ludwig von Maurer, στον Radermacher. Όπως και τότε, το 1831, που η συγκρότηση του ελλαδικού κράτους υπό την εγγύηση των «Δυνατών» επέβαλλε πρώτα και κύρια τον όρο την κοινωνικής ειρήνης και της αποδοχής, από τον ανυπότακτο πληθυσμό, της κρατικής αυθεντίας, έτσι και σήμερα.

Γιατί, πρώτα απ’ όλα, μέσω της κρατικής βίας και επιβολής εξασφαλίζεται η νομιμοποίηση του κράτους και της εξουσίας του. Αλλά αυτό δεν φθάνει σε κάθε χώρο και χρόνο. Οι πολιτικοί συμβολισμοί, ο εθνικισμός ή οι κάθε είδους αλυτρωτισμοί, είναι εξ ίσου απαραίτητοι, αλλά, επίσης, από μόνοι τους ανεπαρκείς. Και φθάνουμε στην περιβόητη κοινωνική συναίνεση για τις μεταρρυθμίσεις. Στις περιλάλητες κοινωνικές συμμαχίες.

Στις πρώτες δεκαετίες μετά την συγκρότηση του ελλαδικού κράτους, το νέο καθεστώς, εκτός από την απλόχερη βία που επεφύλαξε στην «ληστοκρατία», άλλο τόσο προσαρμοστικό αποδείχτηκε στο να υφάνει έναν ιστό ανάμεσα στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και την πολιτική πατρωνία (ιστός που κάλυψε σε αρκετές περιπτώσεις τη δράση πολλών ληστοσυμμοριών). Στόχος τα αγροτικά στρώματα, που δεν έπαψαν κατά καιρούς να ξεσηκώνονται, σημαντικότατο κομμάτι του εκλογικού πληθυσμού, που πάση θυσία έπρεπε να εμπλακούν στην «ιστορική» διαδικασία της συναίνεσης και της «επαρκούς» μεταρρύθμισης.

Στο διάστημα εκατό και πλέον ετών, τα κρατικά μορφώματα που αντιπαρατάχθηκαν, εναλλάχθηκαν και δοκιμάστηκαν απέναντι σ’ έναν πράγματι εκρηκτικά ανυπότακτο κοινωνικό χώρο, φόρεσαν κάθε είδους πολιτειακό μανδύα: συνταγματική μοναρχία, βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, προεδρική δημοκρατία, μονοκομματικό κράτος φασιστικού τύπου (έτσι όπως εκφράσθηκε από τις βραχύβιες δικτατορίες τύπου Παγκάλου, Μεταξά, Παπαδόπουλου). Ας σημειώσουμε ότι οι βραχύβιες στρατιωτικές δικτατορίες όχι μόνο δεν ανέστειλαν τους όποιους ευρύτερους κρατικούς σχεδιασμούς για μεταρρυθμίσεις αλλά τις προχώρησαν με έντονους ρυθμούς. Χαρακτηριστική περίπτωση της διαγραφής των αγροτικών χρεών που θεσπίστηκε αμέσως μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών το 1967, ίσως η ευρύτερη σεισάχθεια της λεγόμενης νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Μήπως, όμως, για μιαν ακόμα φορά, οι μεταρρυθμίσεις δεν εξαρτώνται από τους συσχετισμούς, έτσι όπως αυτοί διαμορφώνονται, έστω με ιδιαίτερα επιτακτικούς ρυθμούς, από την οικονομική και πολιτική ελίτ και την σύνδεση της με τις κοινωνικές δυνάμεις, έτσι όπως αυτές επανακαθορίζονται, όχι βέβαια από την «συντριβή» του πελατειακού συστήματος, αλλά από την «επανεκκίνηση» του;

Μη γελιόμαστε. Η απάντηση είναι σαφώς καταφατική. Η επαναδιαπραγμάτευση, λοιπόν, των όρων μιας ευρύτερης «επανεκκίνησης» των εξουσιαστικών γραναζιών δεν αφορά το μέλλον και ούτε βέβαια τα κλειδιά βρίσκονται στην τσέπη του «πατριώτη» Σαμαρά, που θα μας «σώσει» από τον μόνο (sic!!!) δουλικό στα συμφέροντα της παγκόσμιας κυριαρχίας Παπανδρέου. Μια «επανεκκίνηση» που δεν αφορά βέβαια σ’ ένα παγκόσμιο πεδίο αποκλειστικά τη ρύθμιση μιας ακόμη οικονομικής «κρίσης», και που εκτός των άλλων με το «καλημέρα» αφήνει πίσω της μια φλεγόμενη Μέση Ανατολή, με χιλιάδες νεκρούς διαδηλωτές σε ένα πεδίο αμφιλεγόμενης εξέγερσης, αντίστασης και «αγανάκτησης» για το προχώρημα των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων.

Κλείνοντας, ας θυμηθούμε κάποιες σκέψεις του Αλμπέρ Καμύ από τον Μύθο του Σίσυφου: «Η πραγματικότητα είναι η πατρίδα μου. Να γιατί διάλεξα αυτό τον παράλογο και ακατανόητο αγώνα. Να γιατί είμαι με το μέρος των αγωνιστών. Η εποχή, το έχω πει, ανοίγεται σ’ αυτούς. Μέχρι σήμερα το μεγαλείο ενός κατακτητή ήταν γεωγραφικό. Μετριόταν με την έκταση των νικημένων εδαφών. Έχει σημασία ότι η λέξη άλλαξε, δεν χαρακτηρίζει γενικά τον νικητή. Το μεγαλείο έχει αλλάξει χώρο. Βρίσκεται στην καταγγελία και στην χωρίς κέρδος θυσία. Εκεί ακόμα, δεν υπάρχει καθόλου η προοπτική της ήττας. […] Εξυμνώ τον άνθρωπο μπροστά σ’ εκείνο που τον συντρίβει και η ελευθερία μου, η επανάστασή μου και το πάθος μου συγκεντρώνονται τότε σ’ αυτήν την ένταση, σ’ αυτήν την σκέψη και σ’ αυτήν την αμέτρητη επανάληψη».

Οκτώβριος 2011

anarchy.gr

Ακολουθεί το προλογικό κείμενο, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

Έσπευσαν να θριαμβολογήσουν οι λάτρεις της συναίνεσης για την «ιστορική» συμφωνία της «μεγάλης υπεύθυνης πλειοψηφίας» των κομμάτων για τις «αλλαγές» στον τομέα της Εκπαίδευσης και συγκεκριμένα στο νέο νόμο που ψηφίστηκε για τα Πανεπιστήμια με την σύμφωνη γνώμη Πασοκ, ΝΔ, Δημ. Συμμ. και του Λα.ο.σ.. Κατανοητή η πρεμούρα, κατανοητή και η προβολή μιας καρικατούρας «κοινής» γνώμης που αναθάρρησε δήθεν και ανέκτησε τμήμα της χαμένης εμπιστοσύνης στον πολιτικό κόσμο.

Όμως βιάζονται, βιάζονται πολύ οι θιασώτες της ταχείας ανάκτησης του χαμένου πολιτικού εδάφους και της ικανοποιητικής επαναχειραγώγησης των απολωλότων προβάτων. Ο δρόμος που έχουν να διανύσουν είναι μακρύς. Στο ίδιο μήκος κύματος και οι λεονταρισμοί της αριστεράς, αν και απ’ ότι φαίνεται δεόντως συγκρατημένοι. Ο θρίαμβος της πολιτικής συναίνεσης λοιπόν από την μια πλευρά, οι παιάνες της «αδιάλλακτης σύγκρουσης» από την άλλη στη βάση της αντισυνταγματικότητας και των κεκτημένων πόστων.

Εγγύηση, λοιπόν, για το εξουσιαστικό μέλλον η εν λόγω συμφωνία προχωρήματος των συγκεκριμένων σχεδιασμών για τα Πανεπιστήμια ή μήπως εγγύηση αγωνιστικής ετοιμότητας από το κίνημα; Θα παζαρέψουν και μέχρι ποίου σημείου οι αριστεροί για την αναδιανομή τής, έστω και σε περιορισμένο βαθμό, απωλεσθείσης εξουσίας στον συγκεκριμένο χώρο; Και όλα αυτά που εντάσσονται; Σε ποιο μέλλον της «κρίσης»; Αλλά ας μην βαρύνουμε το κλίμα με το καλημέρα της «καινούργιας» περιόδου και ας δούμε τι λέει και ο Σάμπατο για εκείνους που υπόσχονται εγγυήσεις για το μέλλον…

«Όμως, πάνω απ’ όλα πρέπει να ξέρεις ότι κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί το μέλλον, το μέλλον που εν πάση περιπτώσει είναι οδυνηρό: εάν αποτύχεις, καθώς η αποτυχία είναι πάντα οδυνηρή και, για τον καλλιτέχνη, τραγική· εάν θριαμβεύσεις, επειδή ο θρίαμβος είναι πάντα ένα είδος χυδαιότητας, ένα σύνολο παρεξηγήσεων, μια χειραγώγηση. Θα γίνεις αυτό το αηδιαστικό πράγμα που ονομάζεται δημόσιος άντρας και, ένα αγόρι, όπως είσαι εσύ στο ξεκίνημά σου, θα έχει το δικαίωμα (είναι όμως δικαίωμα;) να σε φτύσει. Και επίσης, θα πρέπει να μπορείς να υποφέρεις αυτή την αδικία, να σκύψεις την πλάτη και να συνεχίσεις να παράγεις το έργο σου, σαν να επρόκειτο για ένα άγαλμα στημένο καταμεσής ενός στάβλου». (Ερνέστο Σάμπατο, Αβαδδών ο Εξολοθρευτής).

Σεπτέμβριος 2011

anarchy.gr

Ακολουθεί το προλογικό κείμενο, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

Είναι πράγματι δύσκολο στις λεγόμενες περιόδους «κρίσεων», ιδιαίτερα μάλιστα όταν διακρίνονται για την ένταση, την χρονική διάρκεια και τις μεταβολές που τείνουν να επιφέρουν, να προσεγγίσει, έστω, κάποιος την πραγματικότητα παραμένοντας στην επιφάνεια των γεγονότων και αναλωνόμενος στον αδιέξοδο κύκλο της απόκτησης ή της συμμετοχής στην πληθωρική, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, διακίνηση διαφόρων πληροφοριών, που αφορούν τις «ραγδαίες» εξελίξεις.

Εξ ίσου αποπροσανατολιστικό, όπως συνεχώς επισημαίνουμε, είναι να επικεντρώνεται κανείς ή να καθιστά κυρίαρχο στοιχείο το οικονομικό, με αποτέλεσμα να θεωρεί «ευθύνη» ή «χρέος» του να δώσει εναλλακτική «λύση». Γενικότερα ο εναλλακτισμός στις περιόδους «κρίσεων» έρχεται, από επαναστατική θέση, να συμφωνήσει στην ανάγκη «επανεκκίνησης» δεχόμενος αφενός, όπως άλλωστε κάθε έκφραση εξουσιαστικών συμφερόντων, την ανάγκη μεταρρυθμίσεων μέσω της συνεχούς κατάθεσης προτάσεων και αποκλείοντας, αφ’ ετέρου, συγκεκριμένες μορφές πάλης.

Πολλοί καθεστωτικοί (για να χρησιμοποιήσουμε και εμείς μια σκονισμένη λέξη…) θεωρούν ότι την περίοδο που διανύουμε οι μεταβολές που εξελίσσονται σε κάθε πεδίο οικονομικό, κοινωνικό ή πολιτικό θα σημαδέψουν τις επόμενες δεκαετίες. Προχωρούν δε σε συγκρίσεις με τις δεκαετίες του ’30 ή του ’50 προσδίδοντας, δικαιολογημένα ή μη, έναν δραματικό τόνο στα λόγια τους.

Στα χείλη πολλών άλλων έρχονται εκ νέου λέξεις ξεχασμένες, όπως «προσάρτηση», «αποικία», «αγώνας για αλλαγή του Συντάγματος» ή του πολιτεύματος, εθνική «παλιγγενεσία» κοκ. Άλλοι πάλι, με αγωνία αναμένουν και προτρέπουν για την εσπευσμένη ενθρόνιση ενός «νέου» πολιτικού «μεσσία», που θα αναγεννήσει το πολιτικό σύστημα από τις στάχτες του, και θα σηματοδοτήσει την πολυπόθητη για τις διάφορες μερίδες εξουσίας ανανέωση του πολιτικού σκηνικού. Διακρίνονται εξ ίσου και οι πλέον «νηφάλιοι» που θυμίζουν ότι ριζικές αλλαγές αυτού του είδους χρειάζονται πολιτικό χρόνο, «δαιμόνιους» ηγέτες και την υπομονή για μια γενικότερη «ωρίμανση» καταστάσεων…

Κανείς τους δεν υποτιμά το γεγονός ότι στο πεζοδρόμιο κατεβαίνουν όλο και συχνότερα άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές, αλλά και συμφέροντα, αριστεροί ή δεξιοί εθνικιστές, άνθρωποι που με την βία έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν την βόλεψη τους και για τον λόγο αυτό είναι ιδιαίτερα απρόβλεπτοι στις αντιδράσεις τους, άνθρωποι εξοργισμένοι με όλους και με όλα, με μίσος για τους πολιτικούς, με περιφρόνηση για τα κόμματα (παρ’ όλο που είναι εμφανής η βούληση συγκεκριμένων κέντρων να εμφυσήσουν την απαξία για τα υπάρχοντα και μόνο κόμματα). Δίπλα τους πληθαίνουν συνεχώς οι λεγόμενοι νέο-άνεργοι, τέως νοικοκυραίοι, και ουκ ολίγοι δημόσιοι υπάλληλοι που συνιστούσαν τον κορμό της έως τώρα εκλογικής πελατείας.

Η πίτα, λοιπόν, ξαναμοιράζεται. Ένας πραγματικός στρατός αφιονισμένων ανθρωποειδών προσπαθεί για ώρες να καταπνίξει τις βίαιες αντιδράσεις έξω από το Κοινοβούλιο την ημέρα της ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου, αφήνοντας πίσω του έναν άνευ προηγουμένου απολογισμό τραυματιών και γενικότερα ωμοτήτων να καταγραφεί ιστορικά –και όχι μόνο– στις μνήμες των ανθρώπων. Την ίδια ημέρα στην Αίγυπτο 1.000 διαδηλωτές τραυματίζονται από την άγρια επίθεση του στρατιωτικού καθεστώτος.

Και όμως μόλις τώρα αρχίζει να μυρίζει μπαρούτι. Σ’ αυτό το σημείο συνήθως οι κρατιστές προσανατολίζονται και στην επίδειξη των αφομοιωτικών τους ικανοτήτων. Σχεδόν πάντα, μετά από μια ωμή επίδειξη βαρβαρότητας, όσοι τρομοκρατηθούν θεωρούνται και πάλι προσαρτημένοι στις κρατικές επιταγές, όσοι κινούνταν σε εναλλακτικά δρομολόγια και παραμερίσθηκαν έστω και πρόσκαιρα από την συγκρουσιακή διεργασία σπεύδουν να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος. Η περιοχή του Συντάγματος παραμένει το έδαφος όπου διακυβεύεται η «αλλαγή»… Μέσω του μόνιμου αποκλεισμού της από διαδηλωτές ορισμένα κέντρα εξουσίας αποβλέπουν στην επίδειξη μιας «λαϊκής» απαίτησης για συνταγματική αλλαγή. Το ξεφούσκωμα της παρουσίας των «Συνταγματικών», από την άλλη, θα επιβεβαιώσει απλά τις παραδοσιακές τεχνικές ξεπεράσματος της «κρίσης».

Ποιος θα προλάβει;;; Μικρή σημασία έχει αν και δεν είναι δύσκολο να το προβλέψει κανείς. Τα σοβαρότερα είναι μπροστά μας και ο κουρνιαχτός τους έχει ήδη σηκωθεί ψηλά στον ουρανό και είναι ορατός στον οποιονδήποτε. Γι’ αυτό και δεν δικαιολογείται η μη προετοιμασία πλήθους ανθρώπων αλλά και αγωνιστών, κατά πόσο μάλλον των αναρχικών, για καταστάσεις που ξεπερνούν τα ήδη εσκαμμένα…

anarchy.gr